سفارش تبلیغ
تبلیغات در پارسی بلاگ
درباره
شهید علی طاهریان[0]

شهید شاعر حاج علی آقا طاهریان در سال 1295 در شهرستان سمنان چشم به جهان گشود و در آذرماه سال 1360 در عملیات آزاد سازی بستان به فیض شهادت نائل گشت. مزار مطهر ایشان در گلزار شهدای امامزاده یحیی سمنان می باشد. شایان ذکر است ایشان مسن ترین شهید سمنان و از پرچمداران دوران دفاع مقدس می باشد.
ویرایش
منوی اصلی
مطالب پیشین
آرشیو مطالب
صفحات اختصاصی
پخش زنده حرم ها
پخش زنده حرم
امکانات دیگر
آمار و اطلاعات

بازدید امروز : 7
بازدید دیروز : 43
کل بازدید : 19032
تعداد کل یاد داشت ها : 95
آخرین بازدید : 98/11/29    ساعت : 3:33 ص
روح و نفس(2)
یکشنبه 98/6/3

                                   روح و نفس(2)

هر که زان بوی برد از عشق هو         هی بسوزد روز و شب از عشق او

فیض حق عام است بهر بندگان         حرف حق دارد اثر بر زندگان

مرده را گفتار حق نبود اثر                 از برای زنده می بخشد ثمر

مومنان از عشق دائم زنده‌اند            کافران از دوری حق مرده‌اند

 عشق آمد زد بر این خاک زبون          لطف حق شامل شدش هم رهنمون

عرضه کردی حق امانت بر سما          جمله اشیا وزان کردی ابا

گو امانت چیست عشق و اختیار         عقل را کن رهنما ای هوشیار

یا طلب بنما دمادم عشق هو             تا در آن آینه بینی روی او

احمد از عشق خداوند احد                 مهمان شدن نزد سلطان صمد

فیض او گشتی سبب افلاک را            همچو ماهی که ز خود گیرد ضیا

بَر شب ظلمانی دنیای دون                نور خود را مه فشانده مه کنون

گر نباشد نور مه اندر زمین                 ظلمتی گیرد فرا ما را یقین  

بعد احمد شد علی و آل او                فیض ایشان میرسد بر ما ز هو

 این زمان شد مهدی آل علی             در پس ابر است نور او خفی

ابر ظلمت ناگهان یابد زوال                  آشکارا می شود در آن مجال

ظلمت و نوری که توأم شد به هم        او جدا سازد بد و نیکان ز هم 

کافران را می کند پست و زبون            نسل ایشان پاک سازد از جهان

آدمی شد ذوحیاتین ای پدر                طی کند راه سما و بر و بحر

 گر که باطن باشدت نیکو ز خیر           میروی از دار دنیا همچو طیر

گر که اعمال تو باشد جمله زشت        جای تو باشد یقین اندر کنشت

راه دوزخ گیری اندر قعر نار                   مونست گردد یقین افعی و مار

آدمی را عادت آمد نیک و زشت            هر که نیکو شد شود اهل بهشت

جامه هایی دوخت خیاط ازل                بهر اندام همه نیک و دغل

هر که بر اندام خود از خیر و شر           جامه ای پوشید دربر ای پدر

شد اراده از خداوند مجید                    از مشیت عقل ها را آفرید 

عقل ها و نفس ها اندر بشر               تا هویدا گرددش از خیر و شر

عقل باشد رهنمون اندر بشر               رهنمایت در تمام خیر و شر

عقل باشد چون چراغی دل فروغ          نفس دائم در پی ظلم و دروغ

آدمی شد آفریده از قدر                      تا هویدا گردد او را خیر و شر

خود گواه خود شود اندر زمین               مهر و امضا می دهد بر خود یقین

ذره ها باشند در ارض و سما               جذب ها دارند چو کاه و کهربا

هست استعداد پنهان در بشر              او ز استعداد یابد خیر و شر

روح را صیقل بده از ذکر حق                 دستگیری کن بهر مستحق

گر شود غافل وَز آن گردد پلید               نور خورد را برگردد ناپدید

هم نهد وجدان خود در زیر پا                 قتل و غارت پیشه سازد از هوا

ذکر حق بنما و بخشش پیشه کن         یک زمان بنشین به خود اندیشه کن

 

                                                     دیوان شهید- صفحات 24 و 25 

 







نظرات دیدگاه   
      

                           عدالت و داوری خدا یوم حشر

کرد موسی روزی از داور سئوال            کن خدایا عدلِ خود را آشکار

امر شد از جانبِ پروردگار                     در کنار چشمه ای گیرد قرار

شد روان موسی زِ امرِ کردگار               تا ببیند عدلِ حق را آشکار

بود اندر سِیر و دید آمد زِ دور                 کرد سواری جانبِ چشمه عبور

کیسه ی او ماند زِ آنجا رفت زود            دیگری آمد بدید و زَر ربود

در پسِ آن پیری خار دوش                    در رسید اما به صد آه و فسوس

آن سواره ناگهان برگشت و باز              تا که یابد کیسه ی زَرَش برگ و ساز

در تجسّس شد ولی زرها ندید             جز همان پیری که آنجا آمد پدید

گفت زرها را چه کردی بازگو                 تا رها گردی زِ چنگم ای عمو

گفت هرگز زان ندارم من خبر                من ندیدم هیچ از زرها اثر

شد میان آن دو مرد جنگ و ستیز          پیر را کُشت و وزان جا رفت تیز

گفت یا رب سرِّ این رازِ خفی                فاش بنمایی دلم گردد قوی

گفت اولی زر نهاده روی دشت             دومی برداشت از آنجا گذشت

آنکه زَر را برد زِ میراثِ پدر                     صاحبِ زر را بُدی او کارگر

بود مدیونش بدین مقدار زَر                   هیچ کس جز من نشد از وی خبر

سر جدا کرد آن سوار این پیر را              بود عدل و داد آن باشد به جا

کُشته بودی پیر این را چون پدر             خونِ او با بابِ او شد سر به سر

حشرِ من این گونه باشد بر بشر            تا بدانی کار و عدلِ دادگر

ای علی دایم تو در اندیشه باش            عیبِ مردم را مکن بر خَلق فاش

 

                                                      دیوان شهید- صفحه 308

 







نظرات دیدگاه شما   
      
تاب هجران (21)
پنج شنبه 98/5/10

                                      تاب هجران (21)

تناسخ باطل است ای مردِ هوشیار           جدا هر نفس باشد اندَر این دار

یکی در صد کجا گردد پدیدار                    مَثَل آوَردمَت گردی تو بیدار

مرا هرگز سر و سامان نباشد                  جهان در پیشِ من چون خاک باشد

زِ بحرِ دوست درمانم نباشد                    دَمی بی عشق بر من جان نباشد

سلیمان یافت از حق پادشاهی               جلال و حکمت و هم نیک نامی

بوَد نامَش به پا تا دهر باقی                    که بر جاه و جلالِ خود نَنالی

زِ بسم الله نویسم نامِ یزدان                    تو خود دانی ندارم تابِ هجران

هر آن بر کَف به جز حق سائِل آید            خدا صد دَرزِ فقرش وا نماید

سئوال جز درگهِ حق را نشاید                 بخوانش تا دری رویت گشاید

زِ بسم الله نویسم نامِ یزدان                   تو خود دانی ندارم تابِ هجران

غمِ دنیا چو بارانی ببارد                         چو طفلی در فراغِ مادر آرد

جَرَع اندَر جوانی در بَر آید                       به پیری در وَجَع عُمری سر آید

زِ بسم الله نویسم نامِ یزدان                   تو خود دانی ندارم تابِ هجران

مقرّم بر خدا، احمد هم عترت                 نکیر و منکر و روزِ قیامت

صراط و دوزخ و دیگر زِ جنّت                    نماز و روزه و حجّ و شریعت

زِ بسم الله نویسم نامِ یزدان                  تو خود دانی ندارم تابِ هجران

عُزَیر آن پاکمردِ حیِّ قهار                       به صد سال او نشُد از خواب بیدار

چو از خوابِ گران گردید هوشیار             حِمارش زنده گشت و سالِمَش بار

زِ بسم الله نویسم نامِ یزدان                  تو خود دانی ندارم تابِ هجران

نباشَد ذاتِ حق را هیچ تغییر                 نباشد بهرِ ذاتَش هیچ تصویر

زِ پیداییِ خود پنهان بگردید                    به دستِ او بوَد هر گونه تدبیر

زِ بسم الله نویسم نامِ یزدان                  تو خود دانی ندارم تابِ هجران

احد آمد ظهورَش بهرِ واحد                    شدی هر شیء گواهِ ذاتِ واحد

گیاه و برگ و میوه فرد آمد                    دو اشیاء بهرِ هم هرگز نیامد

زِ بسم الله نویسم نامِ یزدان                  تو خود دانی ندارم تابِ هجران

بوَد الله جمعِ اسمِ حسنی                    بوَد این نام در هر شیء هویدا

نما عادت زبان بر ذکرِ الله                      کلامی در جهان زین نیست بِالله

زِ بسم الله نویسم نامِ یزدان                  تو خود دانی ندارم تابِ هجران

درود و صد سلامم بهرِ احمد                  دیگر بر آلِ او آلِ خداوند

روا گردد تو را حاجت زِ سَرمد                 دو صد صلوات بَرگو بر محمد

ندارد نورِ خود را دیده ها تاب                  زِ وَجهِ حق شود این ملک نایاب

زِ اسمِ او فَلَک ها هست در تاب             زِ غفلت مست باشی یا که در خواب

زِ بسم الله نویسم نامِ یزدان                 تو خود دانی ندارم تابِ هجران

کسی کو رَه ندارد در شریعت               چه سان رَه داده اَندَش در طریقت

اگر خواهم تو را گویم حقیقت                رَهِ صوفی بِنِه کردم نصیحت

قَلَندَر از جهان باشد مجرّد                    جهان پیشش پرِ کاهی نیَرزَد

تو را باشد مُرید و جاه و شوکت             تو را دکّان بوَد بهرِ ریاست

 

                                                      دیوان شهید-صفحات 145 و 146

 







نظرات دیدگاه شما   
      
تاب هجران (20)
شنبه 98/4/29

                                  تاب هجران (20)

عَدَم بودیم ولی در عِلم باقی              به پیشِ ذاتِ حق ما جمله فانی

زِ صورت بگذریم آریم مثالی                 زِ ظلمت جانبِ ایزد روانیم

زِ بسم الله نویسم نامِ یزدان                تو خود دانی ندارم تابِ هجران

چو رَحمت پیش بودی شد عیان خلق    به خلقت گشت پیدا جامه و دلق

زِ نیکی و بدی بسیار شد فرق             هر آنکس جامه بَد پوشد شود غرق

زِ بسم الله نویسم نامِ یزدان                تو خود دانی ندارم تابِ هجران

چو کُشته گشت هابیل باشد از زن       به طشتِ زَر سرِ یحیی شد از زن

حسن را زهر دادن بود از زن                حسین شد کُشته دانم بود از زن

زِ بسم الله نویسم نامِ یزدان                تو خود دانی ندارم تابِ هجران

اگر خواهی دهم کافر نشانَت               هر آنکس می کند کفرانِ نعمت

دهم بر مومنان من این بشارت             علی و آلِ او شد در اشارت

زِ گلّه رفت بیرون گوسفندی                 دوید اندر پیشِ موسی به چندی

ترحّم کرد و شفقت بر وی                   بگفت با وی مرا در رنج فکندی!

به موسی گفت گبری بهرِ پندار            مرا شد از خداییِ تو بس عار

ولی کردی برایش لطفِ بسیار              بِرَه آمد که جان دادی به دادار

به یک جا چهار زن باهم مکالم              زنِ فرعون و دیگر هست مریم

خدیجه و دخترش زهراست باهم           شوَد ضامن به حشر و نَشر دانم

زِ بسم الله نویسم نامِ یزدان                 تو خود دانی ندارم تابِ هجران

رضا کن گر نمودی غیبتِ کس               بپوش این جامه گفتم وَ زین پس

زنا بهتر زِ غیبت، از خدا ترس                 زِ غیبت بدتر آمد تهمتِ کس

زِ بسم الله نویسم نامِ یزدان                  تو خود دانی ندارم تابِ هجران

مکن خلوت زِ من بشنو تو با زن              خدا گوید بگویم این سخن من

کُند شیطان وسواست به هر دَم            گُنه آلوده گردی ای مَهِ من

زِ بسم الله نویسم نامِ یزدان                  تو خود دانی ندارم تابِ هجران

لواطه شد گناهی نیز اعظم                  وزان گردید شهرِ لوط درهم

شوَد نعمت زِ کفرانِ خدا کم                  ادب مَر ساحران را کرد ایمن

زِ بسم الله نویسم نامِ یزدان                  تو خود دانی ندارم تابِ هجران

دهی صدقه چو می گردد بلا دور            زِ غیظِ صدقه شیطان می شود کور

زِ وسعت زندگانی ات شود جور              بلا گردانِ گور و نفخه ی صور

زِ بسم الله نویسم نامِ یزدان                  تو خود دانی ندارم تابِ هجران ...

 

                                                     دیوان شهید- صفحات 144 و 145

 

 







نظرات دیدگاه شما   
      

                                  تاب هجران (19)

بوَد کا، کَربلاها از هلاکت                     زِ یاء، باشد یزید اندر اشارت

زِ عین باشد عطش وَز صاد صبر است     حسین است این حسین اندر روایت

زِ بسم الله نویسم نام یزدان                 تو خود دانی ندارم تابِ هجران

بوَد ح بابِ مولا حجّتِ عصر                    زِ میم نامش محمد است بی قصر

بوَد عین اَش علی جد است بی کسر     زِ سین سیّد زِ قاف است قائمِ دهر

زِ بسم الله نویسم نام یزدان                  تو خود دانی ندارم تابِ هجران

بگیرد انتقامِ خونِ جدّش                       مطیع گردد همه عالم به دینَش

هر آنکس مومن آمد خوش بِحالش          زِ دشمن راس ها آید چو بارَش

زِ بسم الله نویسم نام یزدان                  تو خود دانی ندارم تابِ هجران

زِ مردم مشورت کن حیله در جنگ           مبادا کارِ فردایت شود تنگ

به خَلق و با خدایت باش یک رنگ           که عمرت شیشه باشد شد اَجَل سنگ

زِ بسم الله نویسم نام یزدان                  تو خود دانی ندارم تابِ هجران

نی اَم نومید با این جُرمِ بسیار               خور آمد برف نبوَد دیگرش تاب

پلیدی نبود مبّدَل چو از آب                    ببخشاید مرا چون شدم خوار

به هر دُوری پیغمبر شد زِ امّت               لسانِ قومِ خود کردَست صحبت

بهاء الله که شیرازی است، ملّت!           لِسان را از کجا کردَست سرقت

زِ بسم الله نویسم نام یزدان                  تو خود دانی ندارم تابِ هجران

چو مهدی قاطعِ هر دین و برهان            نماید در زمین هم عدل و احسان

شوَد دنیا بمانندِ گلستان                      بوَد احکامِ او بر خَلق یکسان

زِ بسم الله نویسم نام یزدان                  تو خود دانی ندارم تابِ هجران...

 

                                                     دیوان شهید- صفحات 142 و 143

 







نظرات دیدگاه شما   
      
<      1   2   3   4   5   >>   >