سفارش تبلیغ
تبلیغات در پارسی بلاگ
درباره
شهید علی طاهریان[0]

شهید شاعر حاج علی آقا طاهریان در سال 1295 در شهرستان سمنان چشم به جهان گشود و در آذرماه سال 1360 در عملیات آزاد سازی بستان به فیض شهادت نائل گشت. مزار مطهر ایشان در گلزار شهدای امامزاده یحیی سمنان می باشد. شایان ذکر است ایشان مسن ترین شهید سمنان و از پرچمداران دوران دفاع مقدس می باشد.
ویرایش
منوی اصلی
مطالب پیشین
آرشیو مطالب
صفحات اختصاصی
پخش زنده حرم ها
پخش زنده حرم
امکانات دیگر
آمار و اطلاعات

بازدید امروز : 7
بازدید دیروز : 43
کل بازدید : 19032
تعداد کل یاد داشت ها : 95
آخرین بازدید : 98/11/29    ساعت : 3:34 ص
تاب هجران (18)
یکشنبه 98/4/16

                                    تاب هجران (18)

نگر بر سامری ای مردِ دیندار                چسان بین نفس، او را کرد وادار

زِ خاکِ زیر پای اسبِ جبریل                 به گاوی زد صدایش رفت یک میل

زِ بسم الله نویسم نامِ یزدان                 تو خود دانی ندارم تابِ هجران

چو زد بر گاو و زَر آنگه صدا داد              چو کردند سجده، ایمان رفت بر باد

به هارون کرد موسی بانگ و فریاد         چو کردی غفلت، ایمان رفت بر باد

زِ نفرین کردنِ موسی ابن عمران           زِ تَب شد سامری چون حبه بریان

هر آنکس مَس نمودش گَشت نالان       چو او تَب می گرفت می گشت گریان

زِ بسم الله نویسم نامِ یزدان                 تو خود دانی ندارم تابِ هجران

زنی بر عابدی شب گشت نازل             زنا کرد چونکه نفسَش گشت مایل

به سائل داد نان، جان را به داور            ببخشیدش خدایِ فردِ غافر

زِ بسم الله نویسم نامِ یزدان                 تو خود دانی ندارم تابِ هجران

یقین عاقل به دنیا دل نبندد                  به هر بادی زِ جایِ خود نجنبد

نما کاری که حق آن را پسندد               مباد شیطان زِ کار تو بخندد

به نفسِ شوم دائم در نبردم                 کنون بنگر در این عالم چه کردم

بخربارِ گناه و جرم بسیار                      تعارف نزدِ حق جز این نبردم

زِ بسم الله نویسم نامِ یزدان                 تو خود دانی ندارم تابِ هجران

هر آنکس پشت کرد از امرِ یزدان            نبیند رویِ خوش هرگز زِ دوران

به محشر حشر گردد کور و حیران          علاجِ درد او را نیست درمان

زِ بسم الله نویسم نامِ یزدان                  تو خود دانی ندارم تابِ هجران

 

                                                      دیوان شهید-صفحه 142

 







نظرات دیدگاه   
      
تاب هجران (17)
دوشنبه 98/4/10

                                      تاب هجران (17)

هر آن عبدی که از مولا گریزد                به دست خویش خون خویش ریزد

که باید خاکِ ره بر سر بریزد                 چو اینسان بنده آسایش نبیند

زِ بسم الله نویسم نام یزدان                 تو خود دانی ندارم تابِ هجران

چو زنبورِ عسل گِردِ هم آییم                 نمازی بهرِ حق بر پا نماییم

زِ غفلت خواب را یکسو نماییم               زِ بد مستی کمی هوشیار آییم

زِ بسم الله نویسم نام یزدان                 تو خود دانی ندارم تابِ هجران

زنَد آدم برَخش از عیرَش حَی                بدین سان تا کند هر عالمی طی

هر آنکس در اَلَست خوردَست زین می   به هر دَم هستی اش می آید از پی

زِ بسم الله نویسم نام یزدان                 تو خود دانی ندارم تابِ هجران

هر آن را قطره ای زان مِی چشاندند      بنایِ اولش را خوش نهادند

هر او را عقل و هوش و گوش دادند       جهان و عفّت و ناموس دادند

زِ بسم الله نویسم نام یزدان                 تو خود دانی ندارم تابِ هجران

سه چیز اعظم بوَد اندر روایت               اگر خواهی زِ من بشنو حکایت

بوَد کید زن و از عرش خلقت                 بسویِ احمد است ای پاک طینت

زِ بسم الله نویسم نام یزدان                 تو خود دانی ندارم تابِ هجران

نداری اَر گذشت از خویش و مردم          شود نامت میان مردمان گم

گنه نبوَد شوَم مغرور بر خویش              زِ کبر آید رهِ ابلیس در پیش

کنم شکرت در این حال از کم و بیش      بوَد کارِ جهان هم نوش و هم نیش

ریاکاری کنی در پیشِ مردم                  شود نامت یقین اندر جهان گم

بوَد این ریشِ تو بهرِ خَران دُم                حماری! ناخنت دانم بوَد سُم

زِ بسم الله نویسم نام یزدان                 تو خود دانی ندارم تابِ هجران

برائت را اگر بسم الله بودی                  به دوزخ هیچ کس را ره نبودی

زِ رحمت جمله را بخشوده بودی            دیگر نیک و بدی یکسان نمودی

زِ بسم الله نویسم نام یزدان                 تو خود دانی ندارم تابِ هجران

 

                                                     دیوان شهید-صفحات 141 و 142

 

 







نظرات دیدگاه شما   
      
تاب هجران (16)
شنبه 98/4/1

                                      تاب هجران (16)

شدی جرجیس دانم زنده از حق          وِرا کُشتند احیا شد زِ ناحق

که حجّت بود از دانای مشتق              که او شَه بود و مردم جمله احمق

زِ بسم الله نویسم نام یزدان                تو خود دانی ندارم تابِ هجران

نیکویی را حقیر و کم تو بشمار            گناهِ کم شاید هست بسیار

نباشی از قضایِ حق خبردار                بوَد رَه دور جانا توشه بردار

دهد روزی، به یَلها در زمانه                 که صد دانا در آن حیران بمانه

سبب را سبب باشد بهانه                  و اگر نه حق رساند آب و دانه

زِ بسم الله نویسم نام یزدان                تو خود دانی ندارم تابِ هجران

شنو تو قصه زِ اصحاب از کهف              که خفتند سیصد و نه سال در وصف

اگر در این سخن داری دیگر حرف         بخوان تو سوره ی قرآن در کهف

زِ بسم الله نویسم نام یزدان                تو خود دانی ندارم تابِ هجران

ابراهیم خواست از نَشرِ قیامت             مگر ندهد دلِ پاکَت شهادت

بگفت هستم خدایا در صداقت             ولی خواهم در این دنیا بشارت

خدا گُفتا بگیر از چار مرغان                  بِکُش باهم بکوب مانندِ سوهان

چنین کرد و ندا کرد زِ اذنِ یزدان            شدند پیوسته و کردند طیران

زِ بسم الله نویسم نام یزدان                تو خود دانی ندارم تابِ هجران

دیگر بار آورم از کهف یاری                   مشهورند شاید تو بدانی

وفا کرد آن سگِ کهف از غلامی            بِجنّت جاگزین شد جاودانی

زِ بسم الله نویسم نام یزدان                تو خود دانی ندارم تابِ هجران

دیگر باره به جرجیسَم سلامی            که کُشتند هفت بارَش، یافت جانی

شُعیب آمد مرا یاد از کلامی                سه بارَش حق زِ گریه چشم دادی

زِ بسم الله نویسم نام یزدان                تو خود دانی ندارم تابِ هجران

شنیدی قصه ی یوسف زِ عفّت            بدان جاء و مقام و غَرُّ و رفعت

زُلیخا خواند او را بهرِ شهوت                چِسان بین از خدا نَنمود غفلت

جدا از غم دلم هرگز نگردد                  جهان با نعمتَش کامی نَیَرزَد

جراحت ها زَدم اندر دلِ خود                که بیدارش کنم بر خود بگرید

زِ بسم الله نویسم نام یزدان                تو خود دانی ندارم تابِ هجران

                                          

                                                    دیوان شهید-صفحات 139 و 140

 







نظرات دیدگاه شما   
      
تاب هجران (15)
پنج شنبه 98/3/30

                                  تاب هجران (15)

حجابِ زن زِ حق شد نیز دستور            زِ امرِ حق بوَد در سوره ی نور

سر و پایِ زنان بنمای مستور               تمرّد کرده باشد از خدا دور

زِ بسم الله نویسم نامِ یزدان                تو خود دانی ندارم تابِ هجران

اگر از حبِّ دنیا دور گردی                     سراپا در قیامت نور گردی

گَرَت نفعی بوَد مستور گردی                زِ اعمالِ بد، از حق دور گردی

زِ بسم الله نویسم نام یزدان                 تو خود دانی ندارم تاب هجران

بخوان در آیة الکرسی زِ طاغوت             که آن فرموده حق بهتر زِ یاقوت

بوَد مقصودِ حق فرعون و نَمرود              ابوبکر و عمر، عثمانِ مردود

زِ بسم الله نویسم نام یزدان                 تو خود دانی ندارم تاب هجران

خطاب آید زِ نار بر اهلِ جنّت                 بریز و میوه ها بر نارِ شَفقت

نباشد چونکه دستوری زِ رحمت            حرام است میوه اش زِ اهلِ شقاوت

زِ بسم الله نویسم نام یزدان                 تو خود دانی ندارم تاب هجران

علی تفسیرِ قرآن بهرِ ما کرد                 عمر با پیروانش زان اِبا کرد

به یک جا امرِ حق را زیرِ پا کرد               به زهرا دختِ پیغمبر جفا کرد

زِ بسم الله نویسم نام یزدان                 تو خود دانی ندارم تاب هجران

عمر توام مسلمان گَشت یا کهر            بری زین هر دو بود و از ستم پُر

نه توئاً بود مسلمانی به اکراه               طمع آورد او را اندرین راه

زِ بسم الله نویسم نام یزدان                 تو خود دانی ندارم تاب هجران

به زهرا شد عطا از سوره، کوثر             به قرآن رو، بخوان بنما تو باور

رهِ اوسط گزین ای مردِ درویش              غمِ روزی مخور تو از کم و بیش

که ایزد پر کند پستان پُر از شیر             به دنیا نیامده طفل، عبرتی گیر

گهی نالد خروس و گاه بلبل                 گهی عشقم به صحرا گاه بر گُل

نظر کن زاده ی زهرای اطهر                 چِسان افزون و نسل دشمن، ابتر

زِ بسم الله نویسم نام یزدان                 تو خود دانی ندارم تاب هجران

نظر منما به دشمن از حقارت               که شاید آن ولی باشد به طاعت

به هر جا مومنان را کن زیارت               دهد حق اجر و مُزدَت در قیامت

زِ بسم الله نویسم نام یزدان                 تو خود دانی ندارم تاب هجران

شده دستورِ لعنت از خدایت                 بجو جانا زِ قرآن و روایت

دیگر اندر دعا باشد اشارت                   مکن باور سخن ها از جهالت

زِ بسم الله نویسم نام یزدان                 تو خود دانی ندارم تاب هجران

خورند روزی شهیدان نزدِ یزدان              ندارد عمرِ ایشان هیچ پایان

به سر دارند زِ حق از تاجِ شاهان           بوَد شَه پیشِ ایشان چون گدایان

زِ بسم الله نویسم نام یزدان                 تو خود دانی ندارم تاب هجران

پیامِ من بوَد بهرِ شهیدان                     که گَشتند راهِ حق در خون غلطان

جواب اندر سلام آید زِ ایشان                که آن ها زنده اند مائیم مرده از جان

زِ بسم الله نویسم نام یزدان                 تو خود دانی ندارم تاب هجران

 

                                                     دیوان شهید-صفحات138 و 139

 







نظرات دیدگاه   
      
تاب هجران (14)
دوشنبه 98/3/27

                                  تاب هجران (14)

خداوندا نما توبه نصیبم                        به دنیا و به عقبایَت حقیرم

نکردم طاعتی هرگز، فقیرم                   همی خواهم زِ عشقت من بمیرم

دلم خواهد که باشم از وطن دور            بگریم تا که چشمانم شود کور

که شاید برگُشاید روزن از نور                دلم گردد وزان نورٌ علی نور

زِ بسم الله نویسم نام یزدان                  تو خود دانی ندارم تابِ هجران

به بحرِ دل فرو شو جمله جان بین          گلستان دیگر زین گلستان بین

زِ خود بگذر همه جانِ جهان بین             گذر زین رنگ ها و رنگ ها بین

زِ بسم الله نویسم نام یزدان                  تو خود دانی ندارم تابِ هجران

چو بشکافد زِ نورش پرده ها را                کجا باقی گذارد ماسوا را

زِ هیبت جمله ی عالم به پا شَد             کسی در پیشِ ذاتِ وی نمانَد

زِ بسم الله نویسم نام یزدان                  تو خود دانی ندارم تابِ هجران

دل آرا شاهدی در پرده ی غیب              مبّرا دامنَش از تهمت و عیب

نه با الله رویش در میانه                        نه زُلفش را کشیده دست شانه

به صحرای تجرّد عشق می باخت           قمارِ عاشقی با خویش می ساخت

برون زد خیمه زِ اقلیمِ تقدس                  تجلّی کرد بر آفاق و اَنفُس

زِ بسم الله نویسم نام یزدان                   تو خود دانی ندارم تابِ هجران

نترسم من زِ حق ترسم زِ عدلش            بریزم اشکِ ماتم همچو بارَش

هر آن از پُل بجُست نیکوست حالش        زِ خوفِ حق چون گریَم به نالش

زِ بسم الله نویسم نام یزدان                   تو خود دانی ندارم تابِ هجران

 

                                                       دیوان شهید- صفحه 137و 138

 







نظرات دیدگاه   
      
<      1   2   3   4   5   >>   >