سفارش تبلیغ
صبا
درباره
شهید علی طاهریان[0]

شهید شاعر حاج علی آقا طاهریان در سال 1295 در شهرستان سمنان چشم به جهان گشود و در آذرماه سال 1360 در عملیات آزاد سازی بستان به فیض شهادت نائل گشت. مزار مطهر ایشان در گلزار شهدای امامزاده یحیی سمنان می باشد. شایان ذکر است ایشان مسن ترین شهید سمنان و از پرچمداران دوران دفاع مقدس می باشد.
ویرایش
منوی اصلی
مطالب پیشین
آرشیو مطالب
صفحات اختصاصی
پخش زنده حرم ها
پخش زنده حرم
امکانات دیگر
آمار و اطلاعات

بازدید امروز : 6
بازدید دیروز : 67
کل بازدید : 10222
تعداد کل یاد داشت ها : 90
آخرین بازدید : 98/5/30    ساعت : 12:43 ص
تاب هجران (6)
پنج شنبه 98/3/9

                                تاب هجران (6)

علی سرّی است از سرِّ خدائی           علی را با خدا نبود جدائی

زِ اسرارش صد از یک اَر برانی               غُلُو آری خدایش نیز خوانی

زِ بسم الله نویسم نام یزدان                 تو خود دانی ندارم تابِ هجران

پیغمبر روزی از وصفِ علی گفت            به مردم این سخن دانم جَلی گفت

که وصفِ حیدری نتوان به کس گفت      نه بتوان گوهر او پیشِ کس سُفت

زِ بسم الله نویسم نام یزدان                تو خود دانی ندارم تابِ هجران

نظر کردن به حیدر نزدِ داور                   عبادت شد زِ گفتار پیغمبر

بداند قدرِ او سلمان و بوذر                   زِ من بشنو اگر داری تو باور

زِ بسم الله نویسم نام یزدان                 تو خود دانی ندارم تابِ هجران

علی بحری است پایانی ندارد              زِ وصفِ او قلم عاجز بماند

قلم گردد اگر اشجارِ عالم                    مرکّب بحرها، وصفش نداند

زِ بسم الله نویسم نام یزدان                تو خود دانی ندارم تابِ هجران

غدیرِ خم زِ ایزد امر صادر                     شدی جبریل بر احمد زِ داور

نگویی گَر به مردم وصفِ حیدر              نداری اجر و مزدی نزدِ داور

زِ بسم الله نویسم نام یزدان                 تو خود دانی ندارم تابِ هجران

نبودی گر علی، عالم عَدَم بود              که ذاتِ حق به او اندر قدم بود

به هر دفتر زِ وصفِ او رقم بود               زِ گفتگوی وی عاجز قلم بود

زِ بسم الله نویسم نام یزدان                تو خود دانی ندارم تابِ هجران

تولد یافت گَر در کعبه ی گل                 بوَد نورِ رُخش در خانه ی دل

بنای کعبه شد از سنگ و از گِل            شده جایِ خدا در خانه ی دل

زِ بسم الله نویسم نام یزدان                 تو خود دانی ندارم تابِ هجران

اگر حبِّ علی یک حبّه در دل                بوَد گردد گناهت جمله باطل

پیغمبر اَر که سرّش فاش می کرد         سجودش مینمودی نیک و باطل

زِ بسم الله نویسم نام یزدان                تو خود دانی ندارم تابِ هجران

علی را وصف بنمودَست داور               علی بودی پیغمبر را برادر

علی بودی به احمد یار و یاور               علی را هیچ شیء ناید برابر

زِ بسم الله نویسم نام یزدان                تو خود دانی ندارم تابِ هجران

علی در بسم الله نکته ی باء               علی شد حجّت کبرای اعلی

علی را دختِ احمد زوج زهرا                علی در قلّه ی فوقِ الی الله      

زِ بسم الله نویسم نام یزدان                تو خود دانی ندارم تابِ هجران

پیغمبر شد به قوسین نزدِ داور             قطارِ اشتران دیدی سراسر!

بگفتا چیست گفتند وصفِ حیدر            نگردد منقطع تا یومِ محشر

زِ بسم الله نویسم نام یزدان                تو خود دانی ندارم تابِ هجران

هر آن کس دشمنِ مولا علی شد         بذاتِ او یقین شیطان قرین شد

به دوزخ تا ابد دانم یقین شد                به خسران و زیان، او همنشین شد        

زِ بسم الله نویسم نام یزدان                تو خود دانی ندارم تابِ هجران

زِ گفتارِ خدایِ لایزال است                   هر آن کس زِ امرِ من در فرار است

کند رفتار فرمانِ علی را                      ببخشم من گناهانش به یک جا

زِ بسم الله نویسم نام یزدان                تو خود دانی ندارم تابِ هجران

زِ اَکملتُ لکم دین، گشت کامل            به جز راه علی هر راه باطل

غدیرِ خم دیگر شد در این دل               نما از لوحِ دل جز عشق زایل

زِ بسم الله نویسم نام یزدان                تو خود دانی ندارم تابِ هجران...

 

                                                   دیوان شهید- صفحات 124، 125و 126

 







نظرات دیدگاه   
      
تاب هجران (5)
پنج شنبه 98/3/9

                                        تاب هجران (5)

بیا با حق نمائیم جمله سازش                    ابابیل لشگری شد از برایش

زِ سنگِ گِل چو گَر کان کرده نالش               بِهم غلتید هم فیل و سوارش

زِ بسم اله نویسم نام یزدان                       تو خود دانی ندارم تابِ هجران

بشر بهرِ ادب سلطان بگردید                      عَزازیل از منیّت خوار گردید

انا الله، موسی اندر طور بشنید                   حبیبِ حق به قوسین، نورِ حق دید

زِ بسم اله نویسم نام یزدان                       تو خود دانی ندارم تابِ هجران

قمر شَق شد زِ انگشت پیغمبر                   ملخ شد لشگری از بهرِ داور

گرفت او خاصیت دانم زِ خنجر                     خلیلی را گلستان گشت آذر

زِ بسم اله نویسم نام یزدان                       تو خود دانی ندارم تابِ هجران

هویدا گشت اشیا بهرِ آدم                          بهشت و دوزخ آمد بهر آدم

ملائک سجده کردند بهرِ آدم                       خُور و ماه تابان گشت بهرِ آدم

زِ بسم اله نویسم نام یزدان                       تو خود دانی ندارم تابِ هجران

هزاران سال دانم قبل از آدم                       علی بربست دستِ دیوِ اعظم

به هر دوری رجوع کرد تا نجاتم                    علی دستش گشود و رستم از غم

علی قبل از تولد گشت یاور                        به سلمان دشتِ ارژنگ ای برادر

در آن درماندگی از شیرِ قاهر                      چو خواندی ناگه اسم حیِّ داور

فروماند فاطمه آن مامِ حیدر                        زِ شیری قبل از آنکه زاید حیدر

علی آنجا به مادر گشت یاور                      به هنگامِ صغیری بود مادر

زِ بسم اله نویسم نام یزدان                       تو خود دانی ندارم تابِ هجران

پیغمبر شد به امرِ حق به معراج                  علی را از خدا باشد پسر تاج

دهم جانان، جانم را به تاراج                       علی گیرد زِ شاهانِ جهان باج

زِ بسم اله نویسم نام یزدان                       تو خود دانی ندارم تابِ هجران

علی باشد به هر کاری چو قادر                   علی بشناس، رُو بَر سوی داور

تو شو در بحرِ مواجّش شنو بر                     علی شد ساقی اندر حوضِ کوثر

زِ بسم اله نویسم نام یزدان                        تو خود دانی ندارم تابِ هجران

زِ عرش و فرش جوهر حق کشیده                علی و آلِ او را آفریده

به عالم همچو احمد کس ندیده                   زِ نورِ خود خدایش آفریده

زِ بسم اله نویسم نام یزدان                        تو خود دانی ندارم تابِ هجران

ذکریا گفت ربِّ لا تَذَرنی                              در آن هنگام ضعیف و ناتوانی

حق اش بخشید یحیی ار بدانی                   کنون این ذکر وردِ خود نمایی...

                                                         

                                                           دیوان شهید-صفحات 123و 124

 







نظرات دیدگاه شما   
      
تاب هجران (4)
پنج شنبه 98/3/2

                                 تاب هجران (4)

نبا آمد عظیم زان شد سوالی              امیر مومنان دادش جوابی

منم آن نام گر وصفم بدانی                 امام خویش را نیکو شناسی

زِ بسم اله نویسم نام یزدان                تو خود دانی ندارم تابِ هجران

بوَد طه به تعبیرش طهارت                   زِ آلِ مصطفی شد در اشارت

دل و دینم وزان گردیده غارت                بوَد تنزیلِ قرآن از امامت

زِ بسم اله نویسم نام یزدان                 تو خود دانی ندارم تابِ هجران

به دارم گر نمایی، خوش اَستم             به دریا غرق بنمایی، خوش استم

به کوهی پرت بنمایی، خوش استم       ولی از دوریت دل شد زِ دستم

زِ بسم اله نویسم نام یزدان                 تو خود دانی ندارم تابِ هجران

همه آلودگی از چشم و دل باد             بوَد سرمنشاِ آن نفس، بیداد

دهد این هر سه عمرِ نیک بر باد           زِ نفسِ شومِ من فریاد و فریاد

زِ بسم اله نویسم نام یزدان                 تو خود دانی ندارم تابِ هجران

اگر خود را نمودی خلق چون ما             بدیدی رنج و سختی و بلاها

دیگر از ما نپرسی ای دل آرا                گناهانی که کردیم ما به دنیا

گِلم را از چه بسرشتی تو برگو             به تقدیرم چه بنوشتی تو برگو

جنون وَز عشق کردیم تو برگو              کنون دیوانه ام کردی تو برگو

زِ بسم اله نویسم نام یزدان                 تو خود دانی ندارم تابِ هجران

به خوف و هم رجایم کن تو وادار           خداوندا دو چشمانم نما زار

اگر لطفت شود شامل به من یار           شوم از غافلیِ خویش بیدار

زِ بسم اله نویسم نام یزدان                 تو خود دانی ندارم تابِ هجران

هر آن بر نفسِ دون گردید مایل             به پیشِ حق ندارد ذره قابل

مکن عمرِ عزیزِ خویش باطل                مشو از ذکرِ حق یک لحظه غافل

زِ بسم اله نویسم نام یزدان                 تو خود دانی ندارم تابِ هجران

زِ قهرش یونس اندر بطنِ ماهی            زِ مهرش یوسف اندر قصرِ شاهی

زِ نیشِ پشه ای طاقت نداری               چون ذالنّون ناله کن در بطنِ ماهی

زِ بسم اله نویسم نام یزدان                 تو خود دانی ندارم تابِ هجران

زِ مشتی خاک آدم آفریدی                  زِ چوبِ تر تو آتش آفریدی

زِ سنگی ناقه و از چوب اژدر                زِ کُنهت ملکِ اعظم آفریدی

زِ بسم اله نویسم نام یزدان                 تو خود دانی ندارم تابِ هجران

غلط کردم که کردم کارِ بد را                نفهمیدم که بشکستم ادب را

منم دیوانه و مجنون خدایا                   زِ دیوانه نمی پرسند گناه را ...

 

                                                   دیوان شهید-صفحات 121و 122

 







نظرات دیدگاه   
      
تاب هجران (3)
چهارشنبه 98/3/1

                               تاب هجران (3)

چنین آمد به قرآن و روایت                بوَد دینِ نبی تا حشر ثابت

اشارت از کواکب شد بشارت            بوَد مقصودِ حق نورِ ولایت      

زِ بسم اله نویسم نامِ یزدان             تو خود دانی ندارم تاب هجران

مسلمانی هویدا شد زِ سلمان         ره سلمان گزین و باش خندان

تو شو در استقامت همچو سندان     زِ نیکویی دمی رو بر مگردان

زِ بسم اله نویسم نامِ یزدان             تو خود دانی ندارم تاب هجران

پسر از ظلمِ باب بیند اثر را               نموده کشتُ و وین چیند ثمر را

پسر باید بلایش را شکیبا                شود پاداش یابد روزِ عقبی

زِ بسم اله نویسم نامِ یزدان             تو خود دانی ندارم تاب هجران

ندارد وصفِ حق انجام و آغاز             نماند این فلک گر او کند ناز

چو مرغِ حق کنم من ناله آغاز           چو پروانه بسوزانم پری باز

زِ بسم اله نویسم نامِ یزدان             تو خود دانی ندارم تاب هجران

نمودی رُخ به دل جانا شدم زار          زِ عمر و زندگی گردیده بیزار

زدی آتش به جانم آخر ای یار            شکستی استخوانم طوطیاوار

زِ بسم اله نویسم نامِ یزدان             تو خود دانی ندارم تاب هجران

زِ بهرِ امتحان هاروت و ماروت             تنزّل دادی اندر ملکِ لا سوت

به شهوت ناگهان گشتند مایل          نگون تا حشر اندر چاهِ بابل

زِ بسم اله نویسم نامِ یزدان             تو خود دانی ندارم تاب هجران

به کارِ خویش اندیشه کردم              زبان را بهرِ دشمن تیشه کردم

کنون ذکر خدا را پیشه کردم             وزان شیطانِ دون در شیشه کردم

زِ بسم اله نویسم نامِ یزدان             تو خود دانی ندارم تاب هجران

 

                                                  دیوان شهید- صفحات 120و 121

 







نظرات دیدگاه   
      
تاب هجران (2)
شنبه 98/2/28

                                 تاب هجران (2)

سفارش کرد پیغمبر به امت               زِ قرآن بود و دیگر شد زِ عترت

تمسک جو زِ این هر دو حقیقت           زِ توفیق خدا یابی اطاعت

زِ بسم الله نویسم نام یزدان               تو خود دانی ندارم تاب هجران

به قرآن رو بجو در سوره کوثر               شناسی قدر آن زهرای اطهر

معّرف شد خدای حیِّ داور                 هر آنکس منکر آمد، گشت کافر

زِ بسم الله نویسم نام یزدان               تو خود دانی ندارم تاب هجران

سفارش های پیغمبر به زهرا              نشد اجرا و زان گشتند گمراه

نموده بعدِ پیغمبر جفاها                     همان قومِ دغای بی سر و پا

زِ بسم الله نویسم نام یزدان               تو خود دانی ندارم تاب هجران

بر آن شد از گناهِ خویش سرکش        عُمَر شد در گناهانش شریکش

حسین شد کشته میدانم زِ ظلمش     تجاوز کرد، شد دوزخ نصیبش

زِ بسم الله نویسم نام یزدان               تو خود دانی ندارم تاب هجران

به صدق و راستی با قلب صافی         نُنزّل را من القرآن بخوانی

شفاء و رحمت آنرا بدانی                   زِ درد و رنج می یابی رهایی

زِ بسم الله نویسم نام یزدان               تو خود دانی ندارم تاب هجران

به مسجد رفت زهرا کرد ایراد             خطابه آتشین بر قوم چون عاد

بزد بر مشرکان از غیظ فریاد               که بودند بدتر از نمرود و شدّاد

زِ بسم الله نویسم نام یزدان                تو خود دانی ندارم تاب هجران

بگویم ظلمِ اعدا را نما گوش               زِ سیلیِ عُمَر زهرا شد از هوش

سفارش های پیغمبر فراموش            نمود و شد تبار حق هم آغوش

زِ بسم الله نویسم نام یزدان                تو خود دانی ندارم تاب هجران

تو گو بهرِ چه آن زهرای اطهر               که بودی نورِ چشمانِ پیغمبر

که مخفی قبرِ او شد ای برادر            بدی از امّت بابش پیغمبر

زِ بسم الله نویسم نام یزدان                تو خود دانی ندارم تاب هجران

چه غم دارم دِگر از روزِ محشر             شفیعم احمد و زهرای اطهر

علی و نسل او باشند یاور                 که باشند عروة الوثقیِ داور

زِ بسم الله نویسم نام یزدان                تو خود دانی ندارم تاب هجران

پیغمبر گر شفیع است غصّه از چیست  زِ حق لا تقنطوا این آیه بر کیست

زِ حق ترضی، یا حمد گویی از چیست    شفیعِ هستی دان، غیر او نیست

زِ بسم الله نویسم نام یزدان                 تو خود دانی ندارم تاب هجران

 

                                                   دیوان شهید- صفحات 119 و 120

 

 







نظرات دیدگاه شما   
      
<      1   2   3   4   5   >>   >