سفارش تبلیغ
تبلیغات در پارسی بلاگ
درباره
شهید علی طاهریان[0]

شهید شاعر حاج علی آقا طاهریان در سال 1295 در شهرستان سمنان چشم به جهان گشود و در آذرماه سال 1360 در عملیات آزاد سازی بستان به فیض شهادت نائل گشت. مزار مطهر ایشان در گلزار شهدای امامزاده یحیی سمنان می باشد. شایان ذکر است ایشان مسن ترین شهید سمنان و از پرچمداران دوران دفاع مقدس می باشد.
ویرایش
منوی اصلی
مطالب پیشین
آرشیو مطالب
صفحات اختصاصی
پخش زنده حرم ها
پخش زنده حرم
امکانات دیگر
آمار و اطلاعات

بازدید امروز : 7
بازدید دیروز : 43
کل بازدید : 19032
تعداد کل یاد داشت ها : 95
آخرین بازدید : 98/11/29    ساعت : 3:34 ص
تاب هجران (8)
دوشنبه 98/3/13

                                    تاب هجران (8)

گنه بنده نمود و حق خجل شد            مرا از کار حق هر دم عجَب شد

خلایق آفریدن را سبب شد                 زِ فضل و جودِ او بر ما کَرَم شد

زِ بسم الله نویسم نامِ یزدان                تو خود دانی ندارم تابِ هجران

مگر مجبور بودی یا که ناچار                 زِ دستِ بندگان باشی گرفتار

نمائی بهرشان با جود، رفتار                ولیکن معصیت کارند، بسیار

زِ بسم الله نویسم نامِ یزدان                تو خود دانی ندارم تابِ هجران

زِ خاک از قدرتت خَلق آفریدی               تو روحِ خود در این قالب دمیدی

مر او را چون خود آزاد آفریدی               بدایع عشقِ خود در وی دمیدی

زِ بسم الله نویسم نامِ یزدان                تو خود دانی ندارم تابِ هجران

به آصف داده بودی علمِ اسماء             نمودی تخت بلقیس حاضر آنجا

کنم سرّش زِ بهر تو هویدا                   که قُربِ آدم است از دیو بالا

زِ بسم الله نویسم نامِ یزدان                تو خود دانی ندارم تابِ هجران

زِ توبه، آدمی را داده رفعت                  که ابلیس از منی مردودِ رحمت

شدی قارون زِ کفران در هلاکت            حسد قابیل را شد در ضلالت

به شدّاد نیز دادی وقت و فرصت           اِرَم را ساختی با صد مشقّت

نشد داخل در آن جایِ ظرافت              سلیمان را نمودی غرقِ نعمت

زنِ فرعون را گشتی تو رهبر                همه فرعونیان شد غرقه در بحر

ثمود و عادیان نابود از قهر                   نجات لوط و قومش بود از مهر

نمود ایّوب زِ کرمان و بلا صبر                زکریا شد زِ خونت ارّه بر سر

به داودی بدادی صوت ماهِر                به جادویان شدی ناگاه رهبر

زِ بسم الله نویسم نامِ یزدان                تو خود دانی ندارم تابِ هجران

ریاست بین به فرعون شد ندامت         به نااهلان شود از علم شقاوت

تو شاکر شو که کفران است آفت         زِ دولت درکشَد در راهِ نکبت

زِ بسم الله نویسم نامِ یزدان                تو خود دانی ندارم تابِ هجران

کلامی کرد ایجاد حیِّ داور                  وزان نوری هویدا گشت و ظاهر

پسِ آن، خلق کردی روح حاضر             زِ تزویجش شدیم ما پنج ظاهر

زِ بسم الله نویسم نامِ یزدان                تو خود دانی ندارم تابِ هجران

شد از نورِ محمد عرش پیدا                 مَلَک از نورِ حیدر شد هویدا

زِ نورِ فاطمه شد آسمانها                   زِ نورِ آن دو عینم جمله اشیاء

زِ بسم الله نویسم نامِ یزدان                تو خود دانی ندارم تابِ هجران

تو خود دانی که من نادان و مَستم       بوَد حق زآنکه من از خاکِ پستم

زامرِ تو در این زندان نشستم               درِ اغیار را بر خود بِبستم

زِ بسم الله نویسم نامِ یزدان                تو خود دانی ندارم تابِ هجران

فَلَک ها خلق از آلِ عبا شد                 وَز ایشان جنّت و دوزخ به پا شد

که ابلیس زان سبب مردودِ راه شد       که نورِ جمله از نورِ خدا شد

زِ بسم الله نویسم نامِ یزدان                تو خود دانی ندارم تابِ هجران

ابوجهل و ابولهب آن دو گمراه               زِ پستی و حسد خارِ سرِ راه

به هر جا فتنه ها کردند بر پا                شدند بهرِ کجیِ خویش گمراه

زِ بسم الله نویسم نامِ یزدان                تو خود دانی ندارم تابِ هجران

گرانی را بود او جامه چرکین                به دربار شَه آمد کرد تمکین

شَه اش گفتا برو ای مردِ ننگین            چه سان برگردم از لطفت چو پیشین

زِ بسم الله نویسم نامِ یزدان                تو خود دانی ندارم تابِ هجران

زِ احمد حکمِ حق گردید صادر               به اجرایش علی مامور و قاهر

شدند بعد پیغمبر جمله کافر                نماندی بر علی جز شش یاور

زِ بسم الله نویسم نامِ یزدان                تو خود دانی ندارم تابِ هجران

علی را شد زمان واقع چو در عصر         شود فرزندِ او از غیب ظاهر

جهان را پاک سازد او زِ کافر                  کند اجرا همه دستورِ داور

زِ بسم الله نویسم نامِ یزدان                 تو خود دانی ندارم تابِ هجران

هویدا بهرِ صالح ناقه از سنگ               علی را در شجاعت نیست همرنگ

همیشه باشد عالم در پیِ رنگ            حسین را حبِّ دنیا گشت در جنگ

زِ بسم الله نویسم نامِ یزدان                 تو خود دانی ندارم تابِ هجران

شدی یحیی زِ ترس و خوف، گریان         زِ فرقت شد دلِ یعقوب بریان

عزیزِ فاطمه از جورِ عُدوان                     فَلَک زین ماجرا گردید گریان

زِ بسم الله نویسم نامِ یزدان                  تو خود دانی ندارم تابِ هجران

 

                                                     دیوان شهید-صفحات 126 تا 129

 

 







نظرات دیدگاه شما   
      
تاب هجران (7)
شنبه 98/3/11

                                   تاب هجران (7)

سه جا بهرِ بشر آمد هلاکت                چنان بر میوه ها رنج است و آفت

به ذات و فرج و دیگر لقمه ناپاک            به محشر آرزویش کاش بُد خاک

زِ بسم الله نویسم نام یزدان                تو خود دانی ندارم تابِ هجران

نماید سارق در مال تو غارت                برَد بی دین چو دیوَت هر اسارت

به کارِ زشت رو کردی چو عادت            شوَد خسران تو را روزِ قیامت

تو باشی کور بهتر یا که بینا                 نظر کردن به نامحرم سراپا

چو شیطان هر دمی پیمان ببندد           که دست و پاهای ما را ببندد

زیان باشد تو را در روزِ عقبی               خداوندا ترحم کن بِماها

مشو با نفس و شیطان هیچ دمساز      به هر کاری توکل کن تو آغاز

نما فکری به حالِ خود بپرداز                سحر برخیز و با حق گوی هر راز

شفا خواهی توسل جو به قرآن            شود هر مشکل از صلاة آسان

زِ بسم الله نویسم نام یزدان                تو خود دانی ندارم تابِ هجران

سحر برخیز و بر حق کن نمازی            به درگاه خدا راز و نیازی

زِ بهرِ راه، دورت برگ و سازی               خدا گردد به اعمالِ تو راضی

زِ بسم الله نویسم نام یزدان                تو خود دانی ندارم تابِ هجران

عمو و خال و عمّ و باب و مادر              برفت از دارِ دنیا ای برادر

چرا از عمرِ خود باشی تو غافل            نظر بنما که عمرت گشت زایل

زِ بسم الله نویسم نام یزدان                تو خود دانی ندارم تابِ هجران

مرا خون از جگر تا حلق لبریز                ندارد نفسِ دونم هیچ پرهیز

کنم با ریسمان او را گَل آویز                توکّل می کنم سوی خدا نیز

زِ بسم الله نویسم نام یزدان                تو خود دانی ندارم تابِ هجران

نباشد خلقتِ حق، لهو و بازی             فِرِست اکنون به گورَت برگ و سازی

ندادندت یقین عمرِ درازی                    به فرزندان و مال خود چه نازی

زِ بسم الله نویسم نام یزدان                تو خود دانی ندارم تابِ هجران

سحر از مرغ حق عبرت بگیرم               زِ عشق و عاشقی از خود بمیرم

زِ دنیای فنا هر لحظه سیرم                 کنون در مجلس دنیا اسیرم

زِ بسم الله نویسم نام یزدان                 تو خود دانی ندارم تابِ هجران

بسی کردم به نعمت هات کفران          سر و پایم همه جُرم است و عصیان

نَشَم نومید از درگاهِ یزدان                    کریمی و رحیمی است و غفران

زِ بسم الله نویسم نام یزدان                 تو خود دانی ندارم تابِ هجران

شود از ذکرِ حق دل مطمئنّه                مشو غافل که دشمن در کمینه...

 

                                                    دیوان شهید- گلچین صفحات 125-131

 

 







نظرات دیدگاه شما   
      
تاب هجران (6)
پنج شنبه 98/3/9

                                تاب هجران (6)

علی سرّی است از سرِّ خدائی           علی را با خدا نبود جدائی

زِ اسرارش صد از یک اَر برانی               غُلُو آری خدایش نیز خوانی

زِ بسم الله نویسم نام یزدان                 تو خود دانی ندارم تابِ هجران

پیغمبر روزی از وصفِ علی گفت            به مردم این سخن دانم جَلی گفت

که وصفِ حیدری نتوان به کس گفت      نه بتوان گوهر او پیشِ کس سُفت

زِ بسم الله نویسم نام یزدان                تو خود دانی ندارم تابِ هجران

نظر کردن به حیدر نزدِ داور                   عبادت شد زِ گفتار پیغمبر

بداند قدرِ او سلمان و بوذر                   زِ من بشنو اگر داری تو باور

زِ بسم الله نویسم نام یزدان                 تو خود دانی ندارم تابِ هجران

علی بحری است پایانی ندارد              زِ وصفِ او قلم عاجز بماند

قلم گردد اگر اشجارِ عالم                    مرکّب بحرها، وصفش نداند

زِ بسم الله نویسم نام یزدان                تو خود دانی ندارم تابِ هجران

غدیرِ خم زِ ایزد امر صادر                     شدی جبریل بر احمد زِ داور

نگویی گَر به مردم وصفِ حیدر              نداری اجر و مزدی نزدِ داور

زِ بسم الله نویسم نام یزدان                 تو خود دانی ندارم تابِ هجران

نبودی گر علی، عالم عَدَم بود              که ذاتِ حق به او اندر قدم بود

به هر دفتر زِ وصفِ او رقم بود               زِ گفتگوی وی عاجز قلم بود

زِ بسم الله نویسم نام یزدان                تو خود دانی ندارم تابِ هجران

تولد یافت گَر در کعبه ی گل                 بوَد نورِ رُخش در خانه ی دل

بنای کعبه شد از سنگ و از گِل            شده جایِ خدا در خانه ی دل

زِ بسم الله نویسم نام یزدان                 تو خود دانی ندارم تابِ هجران

اگر حبِّ علی یک حبّه در دل                بوَد گردد گناهت جمله باطل

پیغمبر اَر که سرّش فاش می کرد         سجودش مینمودی نیک و باطل

زِ بسم الله نویسم نام یزدان                تو خود دانی ندارم تابِ هجران

علی را وصف بنمودَست داور               علی بودی پیغمبر را برادر

علی بودی به احمد یار و یاور               علی را هیچ شیء ناید برابر

زِ بسم الله نویسم نام یزدان                تو خود دانی ندارم تابِ هجران

علی در بسم الله نکته ی باء               علی شد حجّت کبرای اعلی

علی را دختِ احمد زوج زهرا                علی در قلّه ی فوقِ الی الله      

زِ بسم الله نویسم نام یزدان                تو خود دانی ندارم تابِ هجران

پیغمبر شد به قوسین نزدِ داور             قطارِ اشتران دیدی سراسر!

بگفتا چیست گفتند وصفِ حیدر            نگردد منقطع تا یومِ محشر

زِ بسم الله نویسم نام یزدان                تو خود دانی ندارم تابِ هجران

هر آن کس دشمنِ مولا علی شد         بذاتِ او یقین شیطان قرین شد

به دوزخ تا ابد دانم یقین شد                به خسران و زیان، او همنشین شد        

زِ بسم الله نویسم نام یزدان                تو خود دانی ندارم تابِ هجران

زِ گفتارِ خدایِ لایزال است                   هر آن کس زِ امرِ من در فرار است

کند رفتار فرمانِ علی را                      ببخشم من گناهانش به یک جا

زِ بسم الله نویسم نام یزدان                تو خود دانی ندارم تابِ هجران

زِ اَکملتُ لکم دین، گشت کامل            به جز راه علی هر راه باطل

غدیرِ خم دیگر شد در این دل               نما از لوحِ دل جز عشق زایل

زِ بسم الله نویسم نام یزدان                تو خود دانی ندارم تابِ هجران...

 

                                                   دیوان شهید- صفحات 124، 125و 126

 







نظرات دیدگاه   
      
تاب هجران (5)
پنج شنبه 98/3/9

                                        تاب هجران (5)

بیا با حق نمائیم جمله سازش                    ابابیل لشگری شد از برایش

زِ سنگِ گِل چو گَر کان کرده نالش               بِهم غلتید هم فیل و سوارش

زِ بسم اله نویسم نام یزدان                       تو خود دانی ندارم تابِ هجران

بشر بهرِ ادب سلطان بگردید                      عَزازیل از منیّت خوار گردید

انا الله، موسی اندر طور بشنید                   حبیبِ حق به قوسین، نورِ حق دید

زِ بسم اله نویسم نام یزدان                       تو خود دانی ندارم تابِ هجران

قمر شَق شد زِ انگشت پیغمبر                   ملخ شد لشگری از بهرِ داور

گرفت او خاصیت دانم زِ خنجر                     خلیلی را گلستان گشت آذر

زِ بسم اله نویسم نام یزدان                       تو خود دانی ندارم تابِ هجران

هویدا گشت اشیا بهرِ آدم                          بهشت و دوزخ آمد بهر آدم

ملائک سجده کردند بهرِ آدم                       خُور و ماه تابان گشت بهرِ آدم

زِ بسم اله نویسم نام یزدان                       تو خود دانی ندارم تابِ هجران

هزاران سال دانم قبل از آدم                       علی بربست دستِ دیوِ اعظم

به هر دوری رجوع کرد تا نجاتم                    علی دستش گشود و رستم از غم

علی قبل از تولد گشت یاور                        به سلمان دشتِ ارژنگ ای برادر

در آن درماندگی از شیرِ قاهر                      چو خواندی ناگه اسم حیِّ داور

فروماند فاطمه آن مامِ حیدر                        زِ شیری قبل از آنکه زاید حیدر

علی آنجا به مادر گشت یاور                      به هنگامِ صغیری بود مادر

زِ بسم اله نویسم نام یزدان                       تو خود دانی ندارم تابِ هجران

پیغمبر شد به امرِ حق به معراج                  علی را از خدا باشد پسر تاج

دهم جانان، جانم را به تاراج                       علی گیرد زِ شاهانِ جهان باج

زِ بسم اله نویسم نام یزدان                       تو خود دانی ندارم تابِ هجران

علی باشد به هر کاری چو قادر                   علی بشناس، رُو بَر سوی داور

تو شو در بحرِ مواجّش شنو بر                     علی شد ساقی اندر حوضِ کوثر

زِ بسم اله نویسم نام یزدان                        تو خود دانی ندارم تابِ هجران

زِ عرش و فرش جوهر حق کشیده                علی و آلِ او را آفریده

به عالم همچو احمد کس ندیده                   زِ نورِ خود خدایش آفریده

زِ بسم اله نویسم نام یزدان                        تو خود دانی ندارم تابِ هجران

ذکریا گفت ربِّ لا تَذَرنی                              در آن هنگام ضعیف و ناتوانی

حق اش بخشید یحیی ار بدانی                   کنون این ذکر وردِ خود نمایی...

                                                         

                                                           دیوان شهید-صفحات 123و 124

 







نظرات دیدگاه شما   
      
تاب هجران (4)
پنج شنبه 98/3/2

                                 تاب هجران (4)

نبا آمد عظیم زان شد سوالی              امیر مومنان دادش جوابی

منم آن نام گر وصفم بدانی                 امام خویش را نیکو شناسی

زِ بسم اله نویسم نام یزدان                تو خود دانی ندارم تابِ هجران

بوَد طه به تعبیرش طهارت                   زِ آلِ مصطفی شد در اشارت

دل و دینم وزان گردیده غارت                بوَد تنزیلِ قرآن از امامت

زِ بسم اله نویسم نام یزدان                 تو خود دانی ندارم تابِ هجران

به دارم گر نمایی، خوش اَستم             به دریا غرق بنمایی، خوش استم

به کوهی پرت بنمایی، خوش استم       ولی از دوریت دل شد زِ دستم

زِ بسم اله نویسم نام یزدان                 تو خود دانی ندارم تابِ هجران

همه آلودگی از چشم و دل باد             بوَد سرمنشاِ آن نفس، بیداد

دهد این هر سه عمرِ نیک بر باد           زِ نفسِ شومِ من فریاد و فریاد

زِ بسم اله نویسم نام یزدان                 تو خود دانی ندارم تابِ هجران

اگر خود را نمودی خلق چون ما             بدیدی رنج و سختی و بلاها

دیگر از ما نپرسی ای دل آرا                گناهانی که کردیم ما به دنیا

گِلم را از چه بسرشتی تو برگو             به تقدیرم چه بنوشتی تو برگو

جنون وَز عشق کردیم تو برگو              کنون دیوانه ام کردی تو برگو

زِ بسم اله نویسم نام یزدان                 تو خود دانی ندارم تابِ هجران

به خوف و هم رجایم کن تو وادار           خداوندا دو چشمانم نما زار

اگر لطفت شود شامل به من یار           شوم از غافلیِ خویش بیدار

زِ بسم اله نویسم نام یزدان                 تو خود دانی ندارم تابِ هجران

هر آن بر نفسِ دون گردید مایل             به پیشِ حق ندارد ذره قابل

مکن عمرِ عزیزِ خویش باطل                مشو از ذکرِ حق یک لحظه غافل

زِ بسم اله نویسم نام یزدان                 تو خود دانی ندارم تابِ هجران

زِ قهرش یونس اندر بطنِ ماهی            زِ مهرش یوسف اندر قصرِ شاهی

زِ نیشِ پشه ای طاقت نداری               چون ذالنّون ناله کن در بطنِ ماهی

زِ بسم اله نویسم نام یزدان                 تو خود دانی ندارم تابِ هجران

زِ مشتی خاک آدم آفریدی                  زِ چوبِ تر تو آتش آفریدی

زِ سنگی ناقه و از چوب اژدر                زِ کُنهت ملکِ اعظم آفریدی

زِ بسم اله نویسم نام یزدان                 تو خود دانی ندارم تابِ هجران

غلط کردم که کردم کارِ بد را                نفهمیدم که بشکستم ادب را

منم دیوانه و مجنون خدایا                   زِ دیوانه نمی پرسند گناه را ...

 

                                                   دیوان شهید-صفحات 121و 122

 







نظرات دیدگاه   
      
<      1   2   3   4   5   >>   >