سفارش تبلیغ
صبا ویژن
درباره
شهید علی طاهریان[0]

شهید شاعر حاج علی آقا طاهریان در سال 1295 در شهرستان سمنان چشم به جهان گشود و در آذرماه سال 1360 در عملیات آزاد سازی بستان به فیض شهادت نائل گشت. مزار مطهر ایشان در گلزار شهدای امامزاده یحیی سمنان می باشد. شایان ذکر است ایشان مسن ترین شهید سمنان و از پرچمداران دوران دفاع مقدس می باشد.
ویرایش
منوی اصلی
مطالب پیشین
آرشیو مطالب
صفحات اختصاصی
پخش زنده حرم ها
پخش زنده حرم
امکانات دیگر
آمار و اطلاعات

بازدید امروز : 16
بازدید دیروز : 35
کل بازدید : 20685
تعداد کل یاد داشت ها : 97
آخرین بازدید : 99/1/10    ساعت : 7:19 ص
دعا(1)
یکشنبه 98/6/31

                                                 دعا(1)

از تو خواهم روزی پاک و حلال                        تا رها سازیَم از رنج و بوال

هم نباشم من زِ رزقت در غرور                       هم نگردم در پی عیش و سرور

هم نگردم سرکش و از قُرب دور                     چشمِ قلبم را مکن یا رب تو کور

وسعتی بخشا زِ روزی حلال                          دور کن از من تو سختی و ملال

نعمتِ پیوسته بر من کن عطا                         لذت شکر و ثنایت ای خدا

از فریب دنیوی دورم نما                                وز خطاها جمله مستورم نما

کن تو جنّت را نصیبم از کَرَم                           از لِقایت بهره‌ای ده بهرِ من

هم زِ حور العین کن تزویج من                        چون ندارم قدرتی از خویشتن 

ضَیق روزی را تو از من بازگیر                         تا نگردم زان سبب خوار و فقیر

با تهی دستی شدم مهمان تو                      مشکل من حل شود از فضلِ تو

تهمت و غیبت زِ من بسی سرزده                  آتشی بر جان و مالِ من زده

نفس شومم کرده است هر کارِ زشت             تا مرا راند چو آدم از بهشت

ای خدا بر تو پناه آورده ام                             من به درگه جز گناه نآورده ام

گر مرا رانی تو از اعمال زشت                       رو کنم واپس ز امیدم که است

کار من آسان نما  ای چاره ساز                     من به حبُّ و عشق تو دارم نیاز

حفظ بنما مرا از کار زشت                             کن موفق تا رسم اندر بهشت 

دور کن از من همه رنج و هوا                         لذت ذکرت مکن از من جدا

شر دنیا را از سرم بنمای دور                         باطنم را از صفا بخشا تو نور

نور ایمان و یقینم ده زِ پیش                           تا مرا باشد دلیل راهِ خویش 

غایت آمال عارف الجواد                                کن نصیبم تا رَسَم من بر مراد

هم جهان را بهرِ من زندان مکن                      از جدایی اش پشیمانم مکن

فتنه ی دنیا ز من بنمای دور                          شاد بنما تو دلم را از سرور

خودِ تو توفیقم بده در بندگی                         تا نباشد بهرِ من شرمندگی

واقفی از حال من در زندگی                          که نکردم کارهای بندگی

 کبریایی مر تو را باشد سزا                          این ردا بر قامتت باشد روا

هر که پوشد این ردای ایزدی                         می شود از دین و از ایمان بری 

 کبر و نخوت از سرِ من دور کن                       تو گناه زشت من مستور کن

حول و قوت جمله اندر دست توست                عالمی بر پا ز نام کُنهِ توست

ناتوانم ناتوان را کن نظر                                 ای خداوندِ کریمِ دادگر

آنچه را که من ندارم تابِ آن                           بار منما ای خدای مهربان

داده ای از علم و حکمت ای حبیب                  جمله اشیا از فیض خود نصیب

قطع امیدم مکن در هیچ حال                         جز به درگاهت ندارم من سئوال

من زِ اعمال خودم هرگز امید                         چون ندارم جز تو امیدِ نوید

نقص در اعمال من باشد زیاد                         فخرم از آن است گویی قل عباد

ورکه خواهیم بپرسی از حساب                      لال گردد این زبانم در جواب

وعده ات حق است در روزِ شمار                    جنّت و دیگر سئوال حق است نار

رس به فریادم در آن دم از کَرَم                       که ندارد سود، اولاد و غَنَم

گر معذّب سازیَم در قعرِ نار                            من سزاوارم ولی امیدوار

گر ببخشائیَم از لطف و کرم                           زیبد از تو چون که باشی ذُوالکَرَم

این سگِ نفسم که باشد زشت کار                در جوارت چون سگی در شوره زار

رحمت پیوسته ات از حد برون                        شد زبان از شکر و حمدِ تو زبون

من به درگاه تو  مهمان آمدم                          تو خجل منمایم از روی کَرَم

گرچه اعمالم همه گردیده زشت                     بین تو اکنون گَشت بالینم زِ خِشت

گر بسوزانیم از بارِ گناه                                 گو چه سازم از فراقت ای خدا

دشمنِ تو شاد گردد از یقین                          دوستت احمد شود دانم غمین

 

                                                              دیوان شهید-صفحات 170، 171 و 172

 







نظرات دیدگاه شما   
      
روح و نفس(2)
یکشنبه 98/6/3

                                   روح و نفس(2)

هر که زان بوی برد از عشق هو         هی بسوزد روز و شب از عشق او

فیض حق عام است بهر بندگان         حرف حق دارد اثر بر زندگان

مرده را گفتار حق نبود اثر                 از برای زنده می بخشد ثمر

مومنان از عشق دائم زنده‌اند            کافران از دوری حق مرده‌اند

 عشق آمد زد بر این خاک زبون          لطف حق شامل شدش هم رهنمون

عرضه کردی حق امانت بر سما          جمله اشیا وزان کردی ابا

گو امانت چیست عشق و اختیار         عقل را کن رهنما ای هوشیار

یا طلب بنما دمادم عشق هو             تا در آن آینه بینی روی او

احمد از عشق خداوند احد                 مهمان شدن نزد سلطان صمد

فیض او گشتی سبب افلاک را            همچو ماهی که ز خود گیرد ضیا

بَر شب ظلمانی دنیای دون                نور خود را مه فشانده مه کنون

گر نباشد نور مه اندر زمین                 ظلمتی گیرد فرا ما را یقین  

بعد احمد شد علی و آل او                فیض ایشان میرسد بر ما ز هو

 این زمان شد مهدی آل علی             در پس ابر است نور او خفی

ابر ظلمت ناگهان یابد زوال                  آشکارا می شود در آن مجال

ظلمت و نوری که توأم شد به هم        او جدا سازد بد و نیکان ز هم 

کافران را می کند پست و زبون            نسل ایشان پاک سازد از جهان

آدمی شد ذوحیاتین ای پدر                طی کند راه سما و بر و بحر

 گر که باطن باشدت نیکو ز خیر           میروی از دار دنیا همچو طیر

گر که اعمال تو باشد جمله زشت        جای تو باشد یقین اندر کنشت

راه دوزخ گیری اندر قعر نار                   مونست گردد یقین افعی و مار

آدمی را عادت آمد نیک و زشت            هر که نیکو شد شود اهل بهشت

جامه هایی دوخت خیاط ازل                بهر اندام همه نیک و دغل

هر که بر اندام خود از خیر و شر           جامه ای پوشید دربر ای پدر

شد اراده از خداوند مجید                    از مشیت عقل ها را آفرید 

عقل ها و نفس ها اندر بشر               تا هویدا گرددش از خیر و شر

عقل باشد رهنمون اندر بشر               رهنمایت در تمام خیر و شر

عقل باشد چون چراغی دل فروغ          نفس دائم در پی ظلم و دروغ

آدمی شد آفریده از قدر                      تا هویدا گردد او را خیر و شر

خود گواه خود شود اندر زمین               مهر و امضا می دهد بر خود یقین

ذره ها باشند در ارض و سما               جذب ها دارند چو کاه و کهربا

هست استعداد پنهان در بشر              او ز استعداد یابد خیر و شر

روح را صیقل بده از ذکر حق                 دستگیری کن بهر مستحق

گر شود غافل وَز آن گردد پلید               نور خورد را برگردد ناپدید

هم نهد وجدان خود در زیر پا                 قتل و غارت پیشه سازد از هوا

ذکر حق بنما و بخشش پیشه کن         یک زمان بنشین به خود اندیشه کن

 

                                                     دیوان شهید- صفحات 24 و 25 

 







نظرات دیدگاه