سفارش تبلیغ
واحد طراحی
واحد طراحی
درباره
شهید علی طاهریان[0]

شهید شاعر حاج علی آقا طاهریان در سال 1295 در شهرستان سمنان چشم به جهان گشود و در آذرماه سال 1360 در عملیات آزاد سازی بستان به فیض شهادت نائل گشت. مزار مطهر ایشان در گلزار شهدای امامزاده یحیی سمنان می باشد. شایان ذکر است ایشان مسن ترین شهید سمنان و از پرچمداران دوران دفاع مقدس می باشد.
ویرایش
منوی اصلی
مطالب پیشین
آرشیو مطالب
صفحات اختصاصی
پخش زنده حرم ها
پخش زنده حرم
امکانات دیگر
آمار و اطلاعات

بازدید امروز : 44
بازدید دیروز : 57
کل بازدید : 8071
تعداد کل یاد داشت ها : 86
آخرین بازدید : 98/4/27    ساعت : 7:33 ع
بابِ علی (ع)
یکشنبه 97/10/30

                    دشمنان علی (ع) و شکستن بیعت

احمد نیکو نهادِ خوش سیر                         رفت از دنیا رسول دادگر

از برای غسل پیک ذوالمنن                         شد علی حاضر در آندم از محن

ریختند ناگه گروه مشرکین                         خانه ی حق شورشی شد از یقین

همچو دشمن که بُدی در دشت کین            بهر قتلِ شاه دین اندر کمین

غلغله برپا شد از چرخ علا                          همچو عاشورا به دشت کربلا

از برای بیعت بوبکر شوم                            شورشی برپا شدی در مرز و بوم

آیة الکرسی ز طاغوت است نام                  شد اشارت زین سه تن ملعونِ خام

شد ابوبکر و عمر، عثمانِ دون                     عالَمی را زین روِش دل گشت خون

جای دارد آسمان گریان شود                      خور بگرید بحر و هامون خون شود

گر نمی شد آن تجاوز از عُمَر                      کشته کی می شد حسینِ تشنه لب

یا علی که کشته می شد در نماز               در اسیری زینب اش ای پاکزاد

سوختند چون مشرکین بابِ علی                خیمگه آتش زدند نامش جلی

در زدند پهلوی دخت شاه دین                     سقط شد زان در زدن او را جنین

شد علی از ظلم کشته در نماز                   زِابن ملجم عالَمی شد جان گداز

لعنتِ حق  تا ابد بر آن شقی                      آل سفیان جمله اندر گمرهی

عبرت است و پند، اندر در حیاة                    هست توام با نمازت هم زکوة

باش دائم با جماعت در نماز                       بی نمازان را نباشد برگ و ساز

بعد او شد چون امام و پیشوا                      زاده ی زهرا امامِ مجتبی

چون نبودش یاوری اندر دیار                        با معاویه زِ صلحش شد قرار

گر که یارانش بُدی هفتاد کس                    جنگ می کرد صلح او نبوَد عَبَس

لیک پنداری حسن را بُود ترس                    یک اشاره بهرِ عاقل هست بس

خطبه ها خواندند بر لعنِ علی                    شد رواج و فاش بازارِ بدی

باز برگردیم بر دختِ رسول                         مرتضی را زوج بودی آن بتول

فاطمه آن طاهر معصومِ پاک                        شد دلم از ماجرایش چاک چاک

قصه اش گویم دلم گردد کباب                     خوار شد رفتی ز دنیایش چو باب

بهرِ دنیای دنی دانم عُمَر                            در به پهلویش زدی آن بَد سیر

مُحسنَش چون سقط شد گفت یا اَبا           کن نظر بر امّتان بی حیا

داشتند هر ستمی بر وی روا                      شاهدی آنجا نبودی جز خدا

قُنفذِ بی دین از امرِ عُمَر                             تازیانه زد بر آن یکتا گهر

بازویش زان تازیانه شد سیاه                      آه و افغان شد در آن دم از سما

یوم هفتاد از رسول انجمن                         رفت آن مظلومه از دارِ محن

وقت غسلش آن علی مرتضی                    گریه ها بنمود وَز آن ماجرا

دید بازویش چو قیر اَستی سیاه                  پهلویش گردیده نیلی از جفا

زین سبب قبرش زِ اعداء شد خفی              در نمازش گفته بُد ناید کسی

بود دانم از وصیت های او                           شب نمایند غسل و دفن و کفن او

زین سبب قبرش به مردم شد خفی            لعنتِ حق بهرِ مردانِ شقی

بر تسنُّن این جوابِ دلفروز                          هست رخشان و فروزان همچو روز

گریه ها بنمود دانم آن بتول                        بهرِ موتِ بابِ خود یعنی رسول

خلق بهرِ ناله اش آمد ستوه                       ناله اش پیچید اندر دشت و کوه

بعد از آن شد زیرِ نخله او مقیم                    در بقیع شد اشک ریزان و غمین

از حسد کندند از بیخ آن درخت                    گشت ناچار و وز آنجا رخت بست

شد روان دانم سوی بیتُ الحزن                  بود محزون دایم از رنج و محن

غصب شد دیگر فدک از آن بتول                   ناله و افغان بر آمد از رسول

تا زِ دنیا رفت آن انسیه حور                        دشمنش دایم بسوزد قعرِ گور

                                                 

                                                           دیوان شهید-صفحات 182، 183 و 184

 

 

 







نظرات دیدگاه شما   
      
دنیای ظلم
شنبه 97/10/22

                    دنیای آن روزِ پادشاهِ ظالم محمد رضا

شده مردم به ظاهر نیک و زیبا          وفا بر عهدِ خود هرگز ندارند

شده فرزند و هم ثروت فراوان           وفا هرگز هم این قرآن ندارند

به ظاهر بنگری باشد چو مرغوب       چو خوردی طعم و هم قوَّت ندارد

چو گاوی می نمایندی شکم سیر      بلال اندر غذاشان ره ندارد

دلِ خود بسته بِه دنیای فانی            قیامت را کسی باور ندارد

نماید گفتگو بهرِ قیامت                    ولی اندر عمل رغبت ندارد

نباشد آدمِ یک رنگ در دَهر               به جز مکر و حیَل بر سر ندارد

زنند دَم از خدا لیکن دروغی              کسی از راستی باور ندارد

بوَد مومن ولی آن هم به ندرت          اگر باشد به کس کاری ندارد

شده زیبایی عالَم فراوان                  کسی زیبایی ایمان ندارد

به تغییرِ جهان گردیده مایل               زِ عدلِ حق یقین باور ندارد

فروزان شد جهانی از چراغان            ولی دینِ خدا رونق ندارد

شده مسجد به ظاهر زیب و مرغوب   کسی در دینِ خود زیور ندارد

گرفته ریگِ صحرا رونق امروز              ولیکن مردمش همت ندارند

ربودند ثروت و ناموسِ ما را                زِ بدبینی کسی غیرت ندارد

به ظاهر مرد و زن هر دو رئوفند          چو نیکو بنگریم مهری ندارند

شده دشمن به ما حُکّام امروز          کسی حقِّ سخن گفتن ندارد

زِ خوبانش ندارم انتظاری                  بَدانَش غیرت و عصمت ندارند

همه خود را به نیکویی زده جا           زِ پیشِ حق جُو ای ارزش ندارد

علی در گوشه ای بنشسته ناظر       نظَر هرگز به مال و زَر ندارد

 

                                                   دیوان شهید صفحه 47

 







نظرات دیدگاه شما