سفارش تبلیغ
صبا
درباره
شهید علی طاهریان[0]

شهید شاعر حاج علی آقا طاهریان در سال 1295 در شهرستان سمنان چشم به جهان گشود و در آذرماه سال 1360 در عملیات آزاد سازی بستان به فیض شهادت نائل گشت. مزار مطهر ایشان در گلزار شهدای امامزاده یحیی سمنان می باشد. شایان ذکر است ایشان مسن ترین شهید سمنان و از پرچمداران دوران دفاع مقدس می باشد.
ویرایش
منوی اصلی
مطالب پیشین
آرشیو مطالب
صفحات اختصاصی
پخش زنده حرم ها
پخش زنده حرم
امکانات دیگر
آمار و اطلاعات

بازدید امروز : 13
بازدید دیروز : 47
کل بازدید : 10097
تعداد کل یاد داشت ها : 90
آخرین بازدید : 98/5/28    ساعت : 4:23 ص
تاب هجران (15)
پنج شنبه 98/3/30

                                  تاب هجران (15)

حجابِ زن زِ حق شد نیز دستور            زِ امرِ حق بوَد در سوره ی نور

سر و پایِ زنان بنمای مستور               تمرّد کرده باشد از خدا دور

زِ بسم الله نویسم نامِ یزدان                تو خود دانی ندارم تابِ هجران

اگر از حبِّ دنیا دور گردی                     سراپا در قیامت نور گردی

گَرَت نفعی بوَد مستور گردی                زِ اعمالِ بد، از حق دور گردی

زِ بسم الله نویسم نام یزدان                 تو خود دانی ندارم تاب هجران

بخوان در آیة الکرسی زِ طاغوت             که آن فرموده حق بهتر زِ یاقوت

بوَد مقصودِ حق فرعون و نَمرود              ابوبکر و عمر، عثمانِ مردود

زِ بسم الله نویسم نام یزدان                 تو خود دانی ندارم تاب هجران

خطاب آید زِ نار بر اهلِ جنّت                 بریز و میوه ها بر نارِ شَفقت

نباشد چونکه دستوری زِ رحمت            حرام است میوه اش زِ اهلِ شقاوت

زِ بسم الله نویسم نام یزدان                 تو خود دانی ندارم تاب هجران

علی تفسیرِ قرآن بهرِ ما کرد                 عمر با پیروانش زان اِبا کرد

به یک جا امرِ حق را زیرِ پا کرد               به زهرا دختِ پیغمبر جفا کرد

زِ بسم الله نویسم نام یزدان                 تو خود دانی ندارم تاب هجران

عمر توام مسلمان گَشت یا کهر            بری زین هر دو بود و از ستم پُر

نه توئاً بود مسلمانی به اکراه               طمع آورد او را اندرین راه

زِ بسم الله نویسم نام یزدان                 تو خود دانی ندارم تاب هجران

به زهرا شد عطا از سوره، کوثر             به قرآن رو، بخوان بنما تو باور

رهِ اوسط گزین ای مردِ درویش              غمِ روزی مخور تو از کم و بیش

که ایزد پر کند پستان پُر از شیر             به دنیا نیامده طفل، عبرتی گیر

گهی نالد خروس و گاه بلبل                 گهی عشقم به صحرا گاه بر گُل

نظر کن زاده ی زهرای اطهر                 چِسان افزون و نسل دشمن، ابتر

زِ بسم الله نویسم نام یزدان                 تو خود دانی ندارم تاب هجران

نظر منما به دشمن از حقارت               که شاید آن ولی باشد به طاعت

به هر جا مومنان را کن زیارت               دهد حق اجر و مُزدَت در قیامت

زِ بسم الله نویسم نام یزدان                 تو خود دانی ندارم تاب هجران

شده دستورِ لعنت از خدایت                 بجو جانا زِ قرآن و روایت

دیگر اندر دعا باشد اشارت                   مکن باور سخن ها از جهالت

زِ بسم الله نویسم نام یزدان                 تو خود دانی ندارم تاب هجران

خورند روزی شهیدان نزدِ یزدان              ندارد عمرِ ایشان هیچ پایان

به سر دارند زِ حق از تاجِ شاهان           بوَد شَه پیشِ ایشان چون گدایان

زِ بسم الله نویسم نام یزدان                 تو خود دانی ندارم تاب هجران

پیامِ من بوَد بهرِ شهیدان                     که گَشتند راهِ حق در خون غلطان

جواب اندر سلام آید زِ ایشان                که آن ها زنده اند مائیم مرده از جان

زِ بسم الله نویسم نام یزدان                 تو خود دانی ندارم تاب هجران

 

                                                     دیوان شهید-صفحات138 و 139

 







نظرات دیدگاه   
      
تاب هجران (14)
دوشنبه 98/3/27

                                  تاب هجران (14)

خداوندا نما توبه نصیبم                        به دنیا و به عقبایَت حقیرم

نکردم طاعتی هرگز، فقیرم                   همی خواهم زِ عشقت من بمیرم

دلم خواهد که باشم از وطن دور            بگریم تا که چشمانم شود کور

که شاید برگُشاید روزن از نور                دلم گردد وزان نورٌ علی نور

زِ بسم الله نویسم نام یزدان                  تو خود دانی ندارم تابِ هجران

به بحرِ دل فرو شو جمله جان بین          گلستان دیگر زین گلستان بین

زِ خود بگذر همه جانِ جهان بین             گذر زین رنگ ها و رنگ ها بین

زِ بسم الله نویسم نام یزدان                  تو خود دانی ندارم تابِ هجران

چو بشکافد زِ نورش پرده ها را                کجا باقی گذارد ماسوا را

زِ هیبت جمله ی عالم به پا شَد             کسی در پیشِ ذاتِ وی نمانَد

زِ بسم الله نویسم نام یزدان                  تو خود دانی ندارم تابِ هجران

دل آرا شاهدی در پرده ی غیب              مبّرا دامنَش از تهمت و عیب

نه با الله رویش در میانه                        نه زُلفش را کشیده دست شانه

به صحرای تجرّد عشق می باخت           قمارِ عاشقی با خویش می ساخت

برون زد خیمه زِ اقلیمِ تقدس                  تجلّی کرد بر آفاق و اَنفُس

زِ بسم الله نویسم نام یزدان                   تو خود دانی ندارم تابِ هجران

نترسم من زِ حق ترسم زِ عدلش            بریزم اشکِ ماتم همچو بارَش

هر آن از پُل بجُست نیکوست حالش        زِ خوفِ حق چون گریَم به نالش

زِ بسم الله نویسم نام یزدان                   تو خود دانی ندارم تابِ هجران

 

                                                       دیوان شهید- صفحه 137و 138

 







نظرات دیدگاه   
      
تاب هجران (13)
دوشنبه 98/3/27

                                    تاب هجران (13)

شدی چون ابرعه بر جنگ داور              هزاران فیل را بنمود حاضر

به مرغان امر شد از سوی داور             کنند با خاک آنها را برابر

زِ بسم الله نویسم نام یزدان                 تو خود دانی ندارم تابِ هجران

مشو نومید از درگاه ذیجود                   زِ رحمت دور گَردی، کور محشور

زِ بَهرَت نار می گردد یقین گور               نه بینی جنّت و قصر و دیگر حور

زِ بسم الله نویسم نام یزدان                 تو خود دانی ندارم تابِ هجران

شوَد اخلاقِ نیکو، جنّت و حور               ادب را پیشه بنما تا لبِ گور

به فضل و جُود بنما خویش مشهور        خورَد وارث زِ بعدت شاد و مسرور

زِ بسم الله نویسم نام یزدان                 تو خود دانی ندارم تابِ هجران

توکّل پیشه کن، نی تکیه بر خلق          قناعت پیشه کن با جامه و دلق

مَکن شیرین به هر مالی لب و حلق       به بیهوده سخن چانه مکن لَق

زِ بسم الله نویسم نام یزدان                 تو خود دانی ندارم تابِ هجران

 

                                                     دیوان شهید- صفحات 136و 137







نظرات دیدگاه شما   
      
تاب هجران (12)
جمعه 98/3/24

                                        تاب هجران (12)

نما صِله به مادر کن نیکویی                به مردم گو سخن با خنده رویی

یتیمان را نوازش تا توانی                    غریب و بی نوا را دِه نوایی

زِ بسم الله نویسم نام یزدان                تو خود دانی ندارم تاب هجران

زِ غیبت دور از تهمت بشو دست          غضب منما که ایمان می شود پست

مکن رغبت به دنیا می شوی مست     همه فانی و ذاتِ حق بُود هست

زِ بسم الله نویسم نام یزدان                تو خود دانی ندارم تاب هجران

هَلو خواندست حق ما را به قرآن          دهد نعمت بپیچم سَر زِ فرمان!

زیان آید شویم از غصّه بریان                بوَد دردی که آن را نیست درمان

زِ بسم الله نویسم نام یزدان                تو خود دانی ندارم تاب هجران

مشو مغرور جانا در عبادت                   تو بر صیصاء و بَلعم کن نظارت

شدند از نفس و شیطان در هلاکت       زِ حق امداد جو، آنگاه طاعت

زِ آبی کرده است صورت پدیدار             به پهلویِ گُلی بنهاده است خار

شده بیچاره بلبل زِ عشق وادار            سمندر را زِ آتش شد نگهدار

هر آنکس جامه ی کرّو نیست              بپوشد دور می گردد زِ رحمت

بَرازَد این رَدا را حق به قامت                جلالِ حق تو بینی در قیامت

مقدّر گشته روزی بی کم و کاست        نشد هرگز میسّر هر چه دل خواست

چو او خواهد شود کارم همه راست      نخواهد می رسد غم از چپ و راست

زِ بسم الله نویسم نام یزدان                تو خود دانی ندارم تاب هجران

نظر بنما که در بندِ گرانیم                    به زندانِ بلاها در فغانیم

به غیر از صبر، ما راهی نداریم             که تا این زندگی را بر سر آریم

زِ بسم الله نویسم نام یزدان                تو خود دانی ندارم تاب هجران

رسد مالَت یقین دامَت فزون شد          هزاران غصّه ات دانم به دل شد

زِ مالِ دنیوی خونها حدَر شد                بسی طفل از صغیری بی پدر شد

زِ بسم الله نویسم نام یزدان                تو خود دانی ندارم تاب هجران

بوَد مالم ولی زان دل نبندم                 زِ ظلم و جورِ مردم، من بخندم

نشُد این عالَمِ دنیا پسندم                  کُنَد بهرِ آن دنیا ریشخندم

زِ بسم الله نویسم نام یزدان                تو خود دانی ندارم تاب هجران

ندارم غصّه ای از مالِ دنیا                   هراسانم بسی از کارِ عقبی

شدم از کارِ زشتِ خویش شیدا            شود اعمالِ من عقبی هویدا

زِ بسم الله نویسم نام یزدان                تو خود دانی ندارم تاب هجران

توکّل کن به حق ای مردِ دانا                بِنِه یکسو تمامِ ماسِوا را

که تا یابی به دل نور و صفا را               زِ عونِ حق ببینی مدّعا را

هر آنکس را که نیّت خالص آید             چو کارش بر خدایِ خود سپارد

به دارین نیک بختی پیشش آید            درِ رحمت به رویش برگُشاید

زِ بسم الله نویسم نام یزدان                تو خود دانی ندارم تاب هجران

هر آنکس راحتِ دنیا نبیند                   به عقبی راحتی از حق ببیند

شروطش آنکه صبری برگزیند               نه آنکه زَامرِ حق یکجا گریزد

زِ بسم الله نویسم نام یزدان                تو خود دانی ندارم تاب هجران

 

                                                    دیوان شهید-صفحات 135 و 136

 







نظرات دیدگاه شما   
      
تاب هجران (11)
سه شنبه 98/3/21

                                تاب هجران (11)

زِ حق خواهم دهد پَر بهرِ پرواز             گُشاید در زِ غیبَش روی من باز

ندارد فضلِ حق انجام و آغاز                به حالِ زارِ من یا رب بپرداز

زِ بسمِ الله نویسم نام یزدان                تو خود دانی ندارم تابِ هجران

بوَد عبد آنکه مولا را پسندد                 مطیع نی آنکه با مولا بجنگد

همه امرش به جان و دل پسندد           زِ کارِ ناپسندِ خود بخندد

زِ بسمِ الله نویسم نام یزدان                تو خود دانی ندارم تابِ هجران

سلیمان را که بودی مالِ بسیار            چسان بین کرد با مخلوق رفتار

نشد در شهوتِ دنیا گرفتار                  دیگر عذری نداری نزدِ دادار

هر آن کس کم دهد بر خلقِ یزدان         تمسخر کرد و آزارِ مسلمان

یقین باشد مَر او را ویل منزل                به قرآن گشته است این آیه نازل

زِ بسمِ الله نویسم نام یزدان                 تو خود دانی ندارم تابِ هجران

جبال و طیر، با داود هم راز                   شدی در ذکرِ حق باهم هم آواز

شعیب را گریه شد انجام و آغاز             قفَس بشکن نما با روح پرواز

زِ بسمِ الله نویسم نام یزدان                 تو خود دانی ندارم تابِ هجران

همه فانی و وجه اوست باقی              علی و احمد از وجه خدایی

نیکوئی کن به مردم تا توانی                 نباید خلق را از خود برانی

زِ بسمِ الله نویسم نام یزدان                  تو خود دانی ندارم تابِ هجران

زِ بهرِ امتحان در دارِ دنیا                        فرستادند ما را بهرِ امضاء

شود معلوم از کفران و تقوا                   که تا پیدا شود زشتی و زیبا

زِ بسمِ الله نویسم نام یزدان                  تو خود دانی ندارم تابِ هجران

نمودی خَلق و کردی نامش انسان          زِ اَرضین و سماها بهترش دان

زِ عشقِ حق دهد مال و سر و جان         حسین باشد حسین باشد حسین آن

زِ بسمِ الله نویسم نام یزدان                  تو خود دانی ندارم تابِ هجران

گناهان بهرِ ماها هست ثابت                 زِ نیکوئیِ خود داریم خجالت

که شاید جمله باشد رنج و آفت             عیان گردد به ما روزِ قیامت

شدی سرکش اگر در عالَمِ ذَر                کنون بر درگَه اش عذری بیاور

مکن کفران به نعمت هایِ داور               زِ کفران می شوی بی یار و یاور

زِ بسمِ الله نویسم نام یزدان                  تو خود دانی ندارم تابِ هجران

بیا از مرغِ حق عبرت بگیریم                   نشینیم پندی از عالَم بگیریم

زِ کارِ زشتِ خود ماتم بگیریم                  زِ مِحنت گوشه ای منزل بگیریم

زِ بسمِ الله نویسم نام یزدان                  تو خود دانی ندارم تابِ هجران

                                                  

                                                      دیوان شهید-صفحات 133 و 134

 







نظرات دیدگاه   
      
   1   2   3      >