سفارش تبلیغ
ابزار بهینه سازی سایت
ابزار بهینه سازی سایت
درباره
شهید علی طاهریان[0]

شهید شاعر حاج علی آقا طاهریان در سال 1295 در شهرستان سمنان چشم به جهان گشود و در آذرماه سال 1360 در عملیات آزاد سازی بستان به فیض شهادت نائل گشت. مزار مطهر ایشان در گلزار شهدای امامزاده یحیی سمنان می باشد. شایان ذکر است ایشان مسن ترین شهید سمنان و از پرچمداران دوران دفاع مقدس می باشد.
ویرایش
منوی اصلی
مطالب پیشین
آرشیو مطالب
صفحات اختصاصی
پخش زنده حرم ها
پخش زنده حرم
امکانات دیگر
آمار و اطلاعات

بازدید امروز : 45
بازدید دیروز : 57
کل بازدید : 8072
تعداد کل یاد داشت ها : 86
آخرین بازدید : 98/4/27    ساعت : 7:42 ع
اعجابِ حب دنیا
چهارشنبه 97/9/21

                                        حب دنیا

حب دنیا هست دوشِ هر خطا           این جهان باشد بلا اندر بلا

عاشقِ حق باش از دنیا گریز              بهرِ دنیا تا به کی جنگ و گریز

مال دنیا را به دنیا واگذار                    از برای حق زِ عالَم کن فرار

در پیِ حق باش گر تو عاقلی             روزه دانم می دهد دل، صیقلی

تا به کی باشی بر دنیا غَمین             مرگ چون صیاد باشد در کمین

روحِ تو اکنون بر این مرکب سوار          مرکبِ تن را درآور زیرِ بار       

غافلی بگذار، سویِ حق گرای           فرضِ حق را روز و شب بنما ادای

لیک دارم نکته ای باریکتر                  شد جهادِ راهِ حق زان نیک تر

این جهان باشد خیالش چون سراب     یا که بینی خواب های هولناک

نَفس و شیطان هر دو باشد دشمنت   رهنما باشد تو را در راهِ زشت

نور خواهی، خلوت و بطنِ تُهی           عاشقان زین راه کرده پیروی

هر زمانی امتحان آید به پیش             زیرک و هوشیار اندر راهِ خویش

فِکرِ خود بنما که عمرت شد تمام        شد زمستان، میوه ی تو مانده خام

می روی به قبر تنها هم به حشر       توشه ای بردار اندر راهِ نَشر

ای علی در راهِ حق مردانه باش         خلق را بگذار و رو دیوانه باش

شد عجب زآنکس یقین دارد به مرگ   او بوَد خوشحال از این ساز و برگ

شد عجب زآنکس یقین دارد حساب   مالِ افزون را چه سان گوید جواب

شد عجب زآنکس یقین دارد به قبر    هی بخندد در جهان، هِی ساز و برگ

شد عجب زآنکس جهان دانَد فنا         دل ببندد او به دارِ بی وفا

شد عجب زآنکس یقین دارد به حشر   دائِم او باشد پیِ عیش و طرب

شد عجب زآنکس که شد نیکو لسان   جَهل در قلبش بوَد شد از خَسان

شد عجب زآنکس نظیف استی زِ آب   او طهارت تا کند قلبِ خراب

شد عجب زآنکس که عیبش شد گران  عیب می گیرَد زِ کارِ دیگران

شد عجب زآنکس که می داند خدا      هست بینا او رود سوی هوی

شد عجب زآنکس به کارِ ناروا             راغب است، سرکش زِ جنّات علاء

شد عجب زآنکس که از آبِ منی         آفریده گشته اما در منی

شد عجب زآنکس زِ رنجِ آفتاب            تاب نارَد، وَز چه از دوزخ به خواب

شد عجب بر من زِ مردِ بی شعور       که چه سان از مُلکِ ملّت گَشت دور

شد عجب بر من زِ مردانِ غیور           وَز چه شد از عصمت و ناموس دور

شد عجب بر من زِ مردِ دین فروش      می فروشد او وطن بر عیش و نوش

شد عجب وَز مردمِ پرهیزگار              وَز چه از مردم شُدَستی بر کنار

                                               

                                                  دیوان شهید صفحات 45و 46







نظرات دیدگاه   
      

                                                  اشک و آه

نالم از این جهان دمادم به اشک و آه            از نفسِ شومِ خویش، که کرده بسی گناه

گاهی زِ عمرهای تلف گشته از خطا             گاهی زِ روزگار که دیدم بسی جفا

گاهی زِ بی وفایی دنیای بی وفا                 گاهی زِ مردم جبّار و اشقیا

گهی زِ بی کسی و گهی جبر و گاه زور        گاهی ریا نمودن مردان بی شعور

گاهی زیان نموده گهی هم زِ ترسِ جان        گاهی به فکرِ بچه و گاهی به فکرِ نان

گاهی جدا شدن، زِ خویشان و از وطن          گاهی به گور رفتنِ من باشد از کفن

خواهم که من برَوم سوی رختخواب             آشفته خواب دیدن و گَشتن به پیچ و تاب

خواهم اگر آب بنوشم به روزگار                   اندر گلو بپیچد و گیرد زِ من دَمار

گاهی زِ مُردن خویشان و هم تبار                 گاهی زِ خویش غَرَّه و گاهی زِ خود فنا

گاهی زِ مردمان ستم دیده ی بی گناه         گاهی چو ابنِ اسعد و خولی به کربلا

خواهم به راحتی بِنِشینم به گوشه ای         دردی رسد مرا که باشد نمونه ای

بینم ملتی چو شمر و یزیدیان                     لعنت نما هر که کند ظلم در جهان

بنگر که رفت مردم دنیا سوی ضلال              هر دَم زِ شاه و ظلم و ستم، گشته ام ملال

کردم فغان و ناله دَمادم به اشک و آه            از نفسِ شوم که رفته سوی خطا

چشمی بمال، بین که جهان نیست جز بَوال   عبرت بگیر و پند، نباشد بِجُز خیال

 

                                                            دیوان شهید صفحه 44







نظرات دیدگاه   
      
سیرِ و هدف آفرینش
یکشنبه 97/9/18

                                       آفرینش

از مصدر غیب  پرتوِ حق                    تابید همه جهان به پا شد

از هستی حیِّ لا یَزالی                   هر شیء به جای خود به پا شد

ذرات همه زِ هستی حق                 عاشق به خدا، از وفا شد

هر شیء به جنسِ خویش مایل        جاذب به زمین و آسمان شد

موجِ ازَلی چو شد تراکم                   یک نکته به امرِ حق به پا شد

پرگارِ صفت زِ نکته ای بِکر                 این عالم و انجم و سما شد

ذرات همه به هم شده جَم              سوزنده و ذوب همچو ماء شد

اندر اثرِ بخارِ باران                           زان ماء نگر که بحرها شد

از بحر در آمدند موجود                     درُّ و گُهر و صدف به پا شد

چون گَشت زمین و دشت، خرَّم        وحشیّ و طیور زان رها شد

گردید زمانه چون مُساعد                 این قامت آدمی به پا شد

آموخت زِ حق چو علمِ اسماء            در سجده ی او مَلَک رضا شد

شیطان زِ حسد نمود تزویر               تا ظلمتِ شب زِ نو به پا شد

در آدمیان مطابقِ سال                     از سیصد و شصت رگ جدا شد

نیمی زِ رَگ است چو ظلمتِ شب      نیمِ دِگرش زِ نورها شد

گَه می کِشدش به سویِ ظلمت       گاهی دلِ او پر از ضیاء شد

غربیلِ صفت چو کاه و گندم              زان ماءِ مذاب، کف جدا شد

گردید هدیه چرخِ دوّار                       این انجم و آسمان به پا شد

عشق است نهان چو سنگ و آهن    وَز عشق چو ماسوا به پا شد

با جمع نشین و باش، خود فرد          از جمله ی ماسِوا جدا شو

سیری بنَما دَمی به تاریخ                بنگر که جهان چو سی نما شد

ای غافلِ هرزه گردِ هر کوی              بلبل زِ چه بین که در نوا شد

تو جوجه صفت به کُنجِ زندان             بیهوده چو عمرِ تو تباه شد

اندر رحمی و گَشتی قانع                خون نجسی تو را غذا شد

خود دور فتاده ام زِ مقصد                 عمرم همه در بدی تباه شد

در خلقتِ حق تویی چو عَنقاء           یا بوم نِشستَنَت هوا شد

قوسین خدای لا مکانی                   بنگر به کجا تو را مکان شد

باشی تو به کارِ خویش مختار           فِعلت همه زِ اختیارها شد

جبری نبوَد چو در میانه                   زشتیِ تو، دانم از هوی شد

دادند به تو تمام ابزار                       سرمایه ی تو را هم از خدا شد

هر دوره ی پیَمبران به عالم              از مصدرِ غیب، بهرِ ما شد

اندیشه نما به آخرِ کار                     نیکی و بدی زِ هم جدا شد

یک دَم تو مشو به خوشی غافل       سرمایه زِ دستِ تو رها شد

از توبه مشو زِ خویش غافل              مانند نصوح زِ تائِبان شو

در کشمکشیم ما شب و روز            رازی بوَد این، زِ ما خفا شد

تا آن که زِ اَرجعی ندائی                  از جانبِ حق به ما ندا شد

آندم زِ خدا مدد بجویم                     توفیق و مدد اگر رضا شد

نیکی و بدی و زان شود ختم            هم خبث و دوزخش عیان شد

گردد عملِ تو بر تو مأنوس                آندم همه بهرِ تو عیان شد

از معرفتِ خدا مشو دور                   چون دل زِ تجلّی اش صفا شد

عشقِ ازَلی به خوبی آموز               جز عشق تو را همه جفا شد

جز عشقِ جهان و هستی اش لاست هستی همه زِ عشقِ او به پا شد

شیطان صفتی کنار بگذار                 در ملکِ کبیرِ حق روان شو

زنجیر و قفس زِ خویش بگسل           با صلح و صفا به مُلکِ جان شو

خواهی بشوی به خویش مغرور        با ظلمت و جهل هم عِنان شو

                                                 

                                                  دیوان شهید صفحات 14، 15 و 16

 







نظرات دیدگاه شما   
      
عقل یا مال
سه شنبه 97/9/13

                           حرص ضد ایمان است

هست از گفتارِ شاه اولیاء                هم زِ اولادِ علیِّ مرتضی

حرص و ایمان جمع ناید در کسی      حبّ دنیا شد رئوسِ هر بدی

هیچ فقری نیست از نادان بَتَر           عقل از مال است بهتر ای پسر

تو زبانِ خود نگه دار، ای پدر              مشورت با نیکویان دارد ثمر

مَر دو رو را شد زبانِ آتشین              سنجشِ کم، چاهِ ویلَش از یقین

هر ستمگر را نمی باشد بقا             شد سقر جایش یقین، بهرِ جفا

آن که دارد آشنایی با بهشت           پاک باشد خُلقِ او اندر سرشت

گر همی خواهی دهد توفیق، حق     باش ستّار و مدارا کن به خلق

 

                                                            دیوان شهید صفحه 16

 

 







نظرات دیدگاه شما   
      
نور و نشانی
پنج شنبه 97/9/8

                                 تفسیرِ سوره ی نور

نورِ خدا نورِ سماوات و ارض                  هست چو تمثیل، چراغی به فرض

گَشت چو آراسته آن با زُجاج                بود فِتیلش چو رَگ اندر مزاج

مصدرِ آن روغنِ زیتون شناس               روشن و تابنده بر عام و خاص

نور بِبخشید به ارض و سماء                جمله ی افلاک به ذکر و نوا

گَشت چو ساری به همه کائنات           فیض از آن یافته است ممکنات

نورِ خدا هست به ارض و سماء            با همه و از همه باشد جدا

هست چو مقصودِ ولایت یقین              هست به قرآن، زِ امامِ مبین

واسطه ی فیض زِ غیب الغیوب             هست مبرا زِ عیب و عیوب

جمله ی ذرّات وَزو کامجوست              عالم و امکان همه در جستجوست

هست شد عالم زِ یدِ قدرتش               جوشش عالم بوَد از رفعتش

دستِ خدا برتر و بالاتر است                قطره ای زان بحر، همین آدم است

چون نشِناسیم خدا را به ذات               لیک شناسیم زِ ظهور و صفات

عالم و افلاک زِ کُن گَشت هست          جمله زِ عشقش شده شیدا و مست

ما همه لائیم چو صورتگر اوست            ما همه فانی و بقا ذاتِ هوست

واجب و ممکن بوَد از هم جدا               لیک به فرمانبریِ کبریا

ذاتِ خدا را نشِناسد کسی                 عاجز و درمانده شدَستی بسی

نورِ خدا چون نشود آشکار                   واسطه باشند به ما هشت و چار

شد مَثَل هر بشری از عقول                آیتِ حق کرد به مردم نزول

جامه ی ما اطلس و کرباس بین            جامه ی حق جمله ی اشیاء، یقین

جلوه گری کرد چو ذاتِ احد                  شد همه اشیاء به گواهِ صَمَد

عشقِ خدا گر بِفِتَد بر سرم                 جمله بسوزد همه بال و پرَم

نکبت و ادبار چو آید بَرَم                      عشقِ خداوند پَرَد از سرَم

مرگ در آن دم به از این زندگی             شرم نمایم من از این بندگی

چون که غفور است زِ اندازه بیش          یاد نیارَم زِ گناهانِ خویش

گَر که خدایم بشود یاورم                    دستِ تضرّع به سویش آورم

هست مرا درگه او بس امید                گشت چو مویَم به رَهِ او سفید

 

                                                    دیوان شهید صفحات 12 و 13

 







نظرات دیدگاه شما   
      
   1   2      >