سفارش تبلیغ
صبا
درباره
شهید علی طاهریان[0]

ایشان در مهرماه سال 1295 متولد و در آذرماه سال 1360، عملیات طریق القدس (فتح بستان) به شهادت رسیدند. مزار مطهر این شهید شاعر، گلزار شهدای امامزاده یحیی سمنان می باشد.
ویرایش
منوی اصلی
مطالب پیشین
آرشیو مطالب
پخش زنده حرم ها
پخش زنده حرم
امکانات دیگر
آمار و اطلاعات

بازدید امروز : 16
بازدید دیروز : 21
کل بازدید : 2526
تعداد کل یاد داشت ها : 52
آخرین بازدید : 97/8/29    ساعت : 8:54 ص

                                                  حکمت

گفت قرآن سیر کن اندر جهان                     او زِ تاریخت دهد آنها نشان

سیر کن در ارض و تاریخ ای عمو                 تا بفهمی معنی اش را مو بِمو

ماء معنی اش علوم انبیاست                     شد زمین قلب و وَزو روید گیاه

همچو کشتی و غلام و آن جدار                  جای دیگر شرح دادم ای کِبار

معنی دیگر در آن دارم سراغ                       چون خروس و هم بط و طاووس و زاغ

تین بوَد معنی آن خُلقِ حَسن                     هم محمد هم علی زان پس حسن

مجمع البحرین باشد در عمل                      با تو گویم هست مقصود آن، زِ دل

کشتن گاو است مقصود ای پدر                  نفس را گَر کُشته ای یا بی خبر

هست مقصودش زِ دم پستی نفس             تا که بگریزی زِ زشتی و هوس

جوف گاوی پُر نمودن از طلا                         بُود مقصودش زِ ایمان از وفا

رمزِ قرآن را نمی داند کسی                       جز امام و جز پیمبر جز ولی

مردم دون هر کجا شد ای عزیز                    ساکن آنجا مشو زیشان گریز

کسب خواهی گر نمایی ای پسر                کن نظر جایی جهود است ای پدر

هر کجا شد مر جهودان را مقر                     موضع کسب است تو را کردم خبر

چونکه کارش هست دایم اقتصاد                 کرده بر دنیای خود او اعتماد

در عمل با او مشو هرگز شریک                   لعنت آمد بر جهودان از ملیک

مذهبش باطل بوَد در هر روش                    می دهد خود را به دنیا پرورش

در قیامت آدمی گوید که من                       من شدم غافل زِ وسواسِ زمن

گویدش شیطان چرا گویی دروغ                  هست گفتار تو جمله بی فروغ

عالمان و عاقلانت چون به دهر                    مفلِسی ام را، نمودندَت خبر

تو چرا از من شنیدی از خری                      هیچ ظاهر بر تو گشتم ای دنی

تندخویی از جنون است ای پسر                 تا توانی زین روش بنما حذر

بهرِ ناموسِ کسان ننما طمع                       هر چه حق دادست وزان ها شو قَنَع

از حلال خود توان بردن خوشی                   این چه سِر است و چه درد و ناخوشی

قوّت از حق باشدت در این بدن                   زشت و زیبایی زِ تو بشنو سخن

 

                                                            دیوان شهید-صفحه 94 و 95

 







نظرات دیدگاه شما   
      
توشه ی آخرت
شنبه 97/8/5

                                  توشه ی آخرت

گشت مردی جانبِ صحرا روان           بهرِ بیع و شرع گویا آن زمان

اتفاقاٌ باد کشتی را شکست            روی تخته پاره ای او برنشست

یافت از غرقاب آن دریا نجات              جانب شهری روان و بود مات

دید جمعی از بزرگان چون ملوک        آمدند سویش بِصد غرّ و سلوک

خلعتش دادند کردندش سوار            دولت او شد زِ ایشان برقرار

روی تختش برنشاندند از وقار            زر نثارش نموده بی شمار

جمله اندر خدمتش بسته کمر جمله   فرمانبر بدو همچون قمر

کرد روزی از وزیرِ خود سوال              سِر چه باشد گو به من ای نیک حال

گفت ترسم عیش تو ناقص شود       گفت برگو تا دلم ساکن شود

گفت باشد عادت این شهر و بوم       بعد سالی سوی شه آرند هجوم

شاه را از تخت می آرند فرو              دیگری را شه نمایند ای نِکو

شاه اسبق را کنند در بحر غرق         بحرِ بی پایان ندارد شرق و غرب

گفت برگو با من ای نیکو سیَر           رهنما شو مَر مرا از این خبر

گفت بنما جمع بهرِ خود طلا             تا شوی آسوده از این ماجرا

از غلامان جانب دریا فرست              خرمنی خواهی کنون بنمای کِشت

آن زمان در بحر اندازند تو را               تو شوی آسوده از رنج و نوا

این مثل باشد بر ما سودمند            همچو کارِ آن شَه با ارجمند

همچو آن سلطان، دور اندیش باش    فکر آخر کن به فکرِ خویش باش

تا توانی در جهان تخمی بکار            ای علی در آن جهان آید به کار

دیگر ار خواهی بمانی در امان           کن نگه داری به هر جا این زبان

 

                                                  دیوان شهید- صفحه 96

 







نظرات دیدگاه شما   
      
عذر گناه
پنج شنبه 97/8/3

                                                          عذر گناه

تحفه ای بر لایق درگاه تو نآورده ام                لیک اشک و آه و سوز و ناله ها آورده ام

جز گنه کردن نبودی در جهان چون کار من       زین سبب بر درگه ات جز توبه ام نآورده ام

ناتوانیم تو ببین رحمی بر این عظم رمیم         قامت خم گشته با موی سپید آورده ام

دعوتت لبیک گفتم چون مرا خواندی به ضیف   جامه ی چرکین به بَر بر درگه ات آورده ام

حیف باشد درگه شاهی مرا ژنده بَرَم            چون به سوی خلعت شاهیت رو آورده ام

از گنه گیرد اگر قهرت زِ خود رانی مرا             مغفرت امیدوارم کرده رو آورده ام

مجلس صدق و صفا و اقتدارت از کَرم             من به امید لقایِ خاص تو رو آورده ام

عفو تو اعظم تر آمد از گناهِ زشت من             با دو صد امید به درگاه تو رو آورده ام

 

                                                             دیوان شهید- صفحه 12

 







نظرات دیدگاه   
      
نماز پرواز روح
چهارشنبه 97/8/2

                             نماز چه شرایطی دارد

خواهی ار گیری وضو بهرِ نماز           دست باید شست از هر برگ و ساز

کن طلب اول تو توفیق و مدد            تا زِ توفیقش تو را ره طی شود

گوئی ار تکبیر از بهرِ صلوة                آنچنان گو که نباشی در حیوة

با نیاز و عجز و هم با ذوق و شوق     جسم تو در عالم و روحت به فوق

رفت پیغمبر به معراج از بدن              تو برو معراج با روحِ حسن

گر چنین گردد تو را دائِم نماز             می شوی از هر دو عالم بی نیاز

وحیت آید از خداوند جلیل                 آمدی بر درگه چون عبدِ ذلیل

نا امیدت من نگردانم زِ خویش           خبثت بخشم من از اندازه بیش

گر نماز تو نماید حق قبول                رحمت حق می کند بر تو نزول

گر که باشد این نمازت از ریا             جمله ی اعمال تو گردد هوا

گر به سوی نفسِ دون داری تو میل    جای تو در دوزخ است و چاهِ ویل

در مناجات ار نباشد لذتی                نیست بدتر در جهانت ذلتی

گو تو تکبیر وَز عالم رخ بتاب              تا شود عالم به پیشت چون سراب

پشت سر افکن همه کون و مکان      روح تو گردد روان بر لا مکان

شد قیامت چون قیام روزِ حشر          جمله اعمالت شود ظاهر به نشر

جوی، توفیق از خداوند کریم             گو تو بسم الله الرّحمن الرَّحیم

چون زِ رحمان رازق است بر نیک و زشت       از رحیمی خاصِّگان را شد بهشت

حمد حق بنما تو با صدق و صفا         صدق آور پیش، زِ تو گردد رضا

معنی رب باشد، این سازنده اوست  جمله ی اشیاء همه دانم زِ اوست

مالکش خوانیم یعنی در جزا             می دهد با عدل هر کس را سزا

بعد از آن ایّاک نعبد نستعین             خواستن یاری زِ حق، روی یقین

شد زِ اهدنا الصِّراط المستقیم           آن رهی خوانیم، علی خواهد یقین

در صراط الّذین ای مرد خاص             شد زِ اَنعمتَ علیهم بر خواص

بهر نیکان وعده گاه است از بهشت   نفس را کُشته چون از کارِ زشت

هر مقرّب واقع گردد نزد حق              فوق جنت یابد از ربّ الفلَق

بزم عیش نور خاص ذوالجلال            از سُرور هر دَم وَزان یابد کمال

مومنان را می رسد پاداش نیک         از خداوند غفورِ لاشریک

می دهد پاداش نیکویان به حشر       زشتی و نیکی شود ظاهر به نشر

غیر المغضوب علیهم گشته دور         دشمن پیغمبر و آل رسول

بعد گوییم ما سخن از ضالّین            راه را گم کرده باشند از یقین

بعد بسم الله الرحمن الرحیم            گفتگو در قُل هو الله ای سلیم

چون تو خوانی قل هو الله احد           در پس آن هست الله و صمد

شاهد ذات خدای واحدیم                 چون زِ کنهش از عدم پیدا شدیم

هم کریم است و رحیم و بی نظیر     بر همه اشیا بوَد دانم خبیر

لَم یَلِد و لَم یولد گوییم زِ پس            نِی بزاید، نِی شده زاده زِ کس

او بری است از همه ترکیب و جفت    ذات حق بوده غنی روز نخست

نِی خور و نِی خواب، نی دارد عیال    او کریم است و رحیم و بی زوال

از ازل بودَست باشد تا ابد                فرد و یکتاست و الله و صمد

رب العظیم گوییم در رکوع                اعظمش خوانیم از اصل و فروع

گر شوی گریان در این دم همچو میغ  رحمت حق سویت آید بی دریغ

در پسِ حق می کنم بر حق سجود    بهترین عضوت به خاک آری فرود

گر زِ حق توفیق یابی در نماز             می شوی در هر دو عالم بی نیاز

پرتوی از نور حق بینی به دل             نیست گردی و زِ کار خود خجِل

آنچه ناپیدا و هم نادیدنی ست          ساجد و مسجود در اینجا یکی ست

مَر تو را لرزد بدن مانند بید                قطره در دریای حق شد ناپدید

می شوی گریان چو ابر اندر بهار        خویش را بینی زِ عالم برکنار

خارج است وصف خدا از چون و چند    تا به کی هستی در این دنیا به بند

شو تهی از خود که بینی نورِ ذات       عاشقِ آن شو که زو شد ممکنات

صِدقِ فی مقعد مَلِیکٍ مقتدر             بزم شاهی مَر تو را گردد نصیب

این حَسن باشد نماز خاصگان           عاشقان، عارفان و زاهدان

نام او در سجده آری بر زبان              برتر و بالاتر از کون و مکان

معنی دیگر در این شد مستقر          من زِ خاکت آفریدم سر به سر

سجده ی دوم فرو رفتی به خاک       در قیامت سر بر آری از مغاک

معنی دیگر بوَد اندر سجود               که تو را از کبر می آرد فرود

در رکوع بخشد تو را نیمی گناه         سجده کردی از گنه یابی رها

دین خلق و از گناهان کبیر                نِی نگردد این نمازت دستگیر

حکم آن از این گناهان شد جدا          تا نبخشد خلق کی یابی رها

گر نبخشد مَر تو را در سجده گاه       تو شفیع آری پیمبر بر اِله

از خدا آید ندا بهرِ رسول                   من شفاعت می کنم از تو قبول

گر نماز تو خضوع است و خشوع        این نمازت می شود بر حق رجوع

اشک آمد مر تو را مانند میغ              هر چه خواهی از خدا، ننما دریغ

بشکند از شوقِ حق دل مَر تو را        شد به پاداشِ تو جنّات علاء

گر که توفیقت دهد آن چاره ساز        لذت ذکرش بیابی در نماز

نورها بینی تو فوق کلّ نور                می شود باطل یقین جنّات و حور

شد نماز عارفان جانا چنین               زین صفت شیطان شود زار و حزین

آنچه را عالم نماید آرزو                    تو زِ قلبِ پاک بینی ای عمو

ذرّه ای از نور حق تابد به دل             لا شوی، گردی زِ هستی بی خبر

ای علی اندر جهان بیدار باش           سرِّ مردم را مکن هر جا تو فاش

چون خدا ستّار هست ستّار باش      در پناه حق دمی بیدار باش

 

                                                دیوان شهید-صفحات 19، 20، 21و 22

 







نظرات دیدگاه شما   
      
ادارات و پهلوی
سه شنبه 97/8/1

                                            ندمت دنیا

به صحرا پلنگ و به دریا نهنگ                     به من تاخت زن همچو تیرِ خدنگ

بیامد خبر ناگهان، زید مُرد                          بیک حمله ی سیل، کاشانه بُرد

بغایات دیدم ببرِ بزرگ                                به دشت است دانم گرگِ شرک

چنان زد مرا نیش، زنبورِ پست                     زدم ناله ای همچو نادانِ مست

چو خواهم به چشم، گل از باغ و راغ            به پی گَردم باز خواری سراغ

به هنگام آرامش از بهرِ خواب                     چو زد پشه نیشم زِ من رفت تاب

گهی پشّه گاهی مگس در هجوم               گرفته دلم در جهان همچو بوم

زِناله به من برگرفته جنون                          شدم از جهان سیر یا رب کنون

دلِ کس نسوزد بر حالِ من                         گهی جورِ فرزند گه جورِ زن

ادارات باشد همه ظلم و زور                       اگر حق بگویی شوند از تو دور

زِ سختی اطفال زن کرده قهر                      بسی رنج و سختی بدیدم زِ دهر

نه بتوان به کس گفتن و دَم زدن                  که آشوب گر خوانَدَت مرد و زن

حسودان چو سگ کرده دُم ها عَلَم               شده منتظر تا کُنَندت قلم

گهی نیشِ عقرب گهی دیده زور                  چو نادار گَشتی شوند از تو دور

جفاها بدیدم من از انجمن                          جهان گشت تاریک در چشم من

به سختی و رنج است چون زندگی              بجز حق مکن بر کسی بندگی

جهان است سختی و درد و مِحَن                 زبان می کند غیبت اندر دهن

نباشد جهان ای برادر ابد                            گرَت نیست یاور، بخوان فی کَبَد

نخواهم بمانم در این مرز و بوم                    بوَد مُردنم به زِ دیدارِ شوم

 

                                                            دیوان شهید- صفحه 62

 







نظرات دیدگاه شما   
      
   1   2      >