سفارش تبلیغ
صبا
درباره
شهید علی طاهریان[0]

شهید شاعر حاج علی آقا طاهریان در سال 1295 در شهرستان سمنان چشم به جهان گشود و در آذرماه سال 1360 در عملیات آزاد سازی بستان به فیض شهادت نائل گشت. مزار مطهر ایشان در گلزار شهدای امامزاده یحیی سمنان می باشد. شایان ذکر است ایشان مسن ترین شهید سمنان و از پرچمداران دوران دفاع مقدس می باشد.
ویرایش
منوی اصلی
مطالب پیشین
آرشیو مطالب
صفحات اختصاصی
پخش زنده حرم ها
پخش زنده حرم
امکانات دیگر
آمار و اطلاعات

بازدید امروز : 23
بازدید دیروز : 67
کل بازدید : 10239
تعداد کل یاد داشت ها : 90
آخرین بازدید : 98/5/30    ساعت : 1:48 ص
تاب هجران (18)
یکشنبه 98/4/16

                                    تاب هجران (18)

نگر بر سامری ای مردِ دیندار                چسان بین نفس، او را کرد وادار

زِ خاکِ زیر پای اسبِ جبریل                 به گاوی زد صدایش رفت یک میل

زِ بسم الله نویسم نامِ یزدان                 تو خود دانی ندارم تابِ هجران

چو زد بر گاو و زَر آنگه صدا داد              چو کردند سجده، ایمان رفت بر باد

به هارون کرد موسی بانگ و فریاد         چو کردی غفلت، ایمان رفت بر باد

زِ نفرین کردنِ موسی ابن عمران           زِ تَب شد سامری چون حبه بریان

هر آنکس مَس نمودش گَشت نالان       چو او تَب می گرفت می گشت گریان

زِ بسم الله نویسم نامِ یزدان                 تو خود دانی ندارم تابِ هجران

زنی بر عابدی شب گشت نازل             زنا کرد چونکه نفسَش گشت مایل

به سائل داد نان، جان را به داور            ببخشیدش خدایِ فردِ غافر

زِ بسم الله نویسم نامِ یزدان                 تو خود دانی ندارم تابِ هجران

یقین عاقل به دنیا دل نبندد                  به هر بادی زِ جایِ خود نجنبد

نما کاری که حق آن را پسندد               مباد شیطان زِ کار تو بخندد

به نفسِ شوم دائم در نبردم                 کنون بنگر در این عالم چه کردم

بخربارِ گناه و جرم بسیار                      تعارف نزدِ حق جز این نبردم

زِ بسم الله نویسم نامِ یزدان                 تو خود دانی ندارم تابِ هجران

هر آنکس پشت کرد از امرِ یزدان            نبیند رویِ خوش هرگز زِ دوران

به محشر حشر گردد کور و حیران          علاجِ درد او را نیست درمان

زِ بسم الله نویسم نامِ یزدان                  تو خود دانی ندارم تابِ هجران

 

                                                      دیوان شهید-صفحه 142

 







نظرات دیدگاه   
      
تاب هجران (17)
دوشنبه 98/4/10

                                      تاب هجران (17)

هر آن عبدی که از مولا گریزد                به دست خویش خون خویش ریزد

که باید خاکِ ره بر سر بریزد                 چو اینسان بنده آسایش نبیند

زِ بسم الله نویسم نام یزدان                 تو خود دانی ندارم تابِ هجران

چو زنبورِ عسل گِردِ هم آییم                 نمازی بهرِ حق بر پا نماییم

زِ غفلت خواب را یکسو نماییم               زِ بد مستی کمی هوشیار آییم

زِ بسم الله نویسم نام یزدان                 تو خود دانی ندارم تابِ هجران

زنَد آدم برَخش از عیرَش حَی                بدین سان تا کند هر عالمی طی

هر آنکس در اَلَست خوردَست زین می   به هر دَم هستی اش می آید از پی

زِ بسم الله نویسم نام یزدان                 تو خود دانی ندارم تابِ هجران

هر آن را قطره ای زان مِی چشاندند      بنایِ اولش را خوش نهادند

هر او را عقل و هوش و گوش دادند       جهان و عفّت و ناموس دادند

زِ بسم الله نویسم نام یزدان                 تو خود دانی ندارم تابِ هجران

سه چیز اعظم بوَد اندر روایت               اگر خواهی زِ من بشنو حکایت

بوَد کید زن و از عرش خلقت                 بسویِ احمد است ای پاک طینت

زِ بسم الله نویسم نام یزدان                 تو خود دانی ندارم تابِ هجران

نداری اَر گذشت از خویش و مردم          شود نامت میان مردمان گم

گنه نبوَد شوَم مغرور بر خویش              زِ کبر آید رهِ ابلیس در پیش

کنم شکرت در این حال از کم و بیش      بوَد کارِ جهان هم نوش و هم نیش

ریاکاری کنی در پیشِ مردم                  شود نامت یقین اندر جهان گم

بوَد این ریشِ تو بهرِ خَران دُم                حماری! ناخنت دانم بوَد سُم

زِ بسم الله نویسم نام یزدان                 تو خود دانی ندارم تابِ هجران

برائت را اگر بسم الله بودی                  به دوزخ هیچ کس را ره نبودی

زِ رحمت جمله را بخشوده بودی            دیگر نیک و بدی یکسان نمودی

زِ بسم الله نویسم نام یزدان                 تو خود دانی ندارم تابِ هجران

 

                                                     دیوان شهید-صفحات 141 و 142

 

 







نظرات دیدگاه شما   
      
<      1   2